2007
Voor dat jaar, en alle jaren die daarna komen, wens ik iedereen die dit leest, en vooral de trouwe bezoekers van deze site - vrienden, bekenden, sympathisanten, whatever and who-ever - heel veel geluk, gezondheid en wijsheid toe.
Het afgelopen jaar was een heel enerverend jaar. Een jaar waarin ik eigelijk van hoogtepunt naar hoogtepunt leefde. En nog steeds eigenlijk.
Dit jaar begon met een bespreking tussen San Fu en ik, waarin we bespraken hoe we de film af zouden moeten maken. Wat resulteerde in de gedachte om me dan toch maar op te geven voor de Koreaanse Spoorloos. Maar wanneer dan? Het geluk was aan mijn zijde, want in april mocht ( nou mocht, zelf bepaald als eindredacteur televisie bij Llink) ik naar Zuid-Korea toe. Om een reisprogramma te maken. Omdat het ook een onontdekt vakantieland is. Mijn vriend Min Chul hielp ons, en hij had ingangen bij Achimadang. Mede door zijn contacten kwam ik terecht in dit programma. En het heeft mijn leven veranderd, zoals jullie weten. Zoals zoveel dingen mijn leven veranderd hebben de afgelopen jaren.
We kregen de uitnodiging van 'Pusan'. Oftwel het Pusan International Film Festival (PIFF), waar eigenlijk NOOIT aandacht aan besteedt wordt in de Nederlandse pers. Te ver weg, te oninteressant? Dacht het niet, want het IFFR haalt daar veel films weg, maar in Rotterdam zijn het allemaal 'ontdekkingen'.
Azie is een ver van ons bed show, althans voor de meesten, maar PIFF is het grootste en invloedrijkste filmfestival van Azie. Een festival waar je U tegen kunt zeggen. Qua organisatie, qua mentaliteit en ontvangst en qua waardering.
Daarna volgde het IDFA in Suriname, maar niet voordat festival uit o.a. New York, San Francisco, Italie, Frankrijk, Duitsland etc. interesse hebben getoond in mijn film.
Dus ik mocht daarna naar Suriname. Briljant. Zelden zo'n goeie tijd gehad als daar. En nu staat Rotterdam voor de deur. Voor mij is dat een hoogtepunt. Sinds ik hier woon (bijna 3 jaar) heeft Rotterdam veel sympathie opgewekt bij mij. Een zeer dynamische stad. Het voelt ook wel als 'mijn' stad, terwijl ik import ben hier 
De intergratie verloopt overigens voorspoedig.
Tienduizenden mensen hebben de afgelopen maanden deze website bezocht. En nu het filmfestival in Rotterdam eraan komt, wil iedereen weten: waar, wanneer en hoe laat. Ik hoop jullie allen dit zo snel mogelijk mee te kunnen delen. Ik hoop ook jullie allemaal te zien, uiteraard Kyki, Kim en Stephanie, mijn familie en hun familie, Ungila en ik reken ik dan voor het gemak maar tot 1 familie
Maar ik hoop ook alle mensen te zien die zo met ons hebben meegeleefd het afgelopen jaar. De mensen die mij mailden, reactie achterlieten, vragen hadden ,opmerkingen. Ik hoop dat ik jullie, ondanks de drukte, allemaal heb kunnen dienen van een antwoord en contact.
En niet te vergeten: Omma. Idd, m'n Koreaanse moeder. Gezocht, gevonden en toen... J, en toen... Als sinds oktober is er een radiostilte. Min Chul weet haar niet te bereiken en ik ook niet. Als we bellen is er geen contact, er wordt niet opgenomen. Ik geloof in dit contact toch. Ze belt me niet voor niks (zie weblog verslagen uit Pusan), maar is toch niet in de gelegenheid om contact op te nemen. Is het de cultuur, is het haar persoonlijke situatie? Ze durft in elk geval wel, maar ik denk wel dat het niet voor niks is dat ze niet opneemt. Het geeft ook niet, ik wil haar graag zien en ontmoeten, dat staat voorop. Maar bovenal hoop ik dat het goed met haar gaat. Dat ze het redt en dat ze vecht. Voor wat dan ook. Ik denk in elk geval wel dat ze weet dat ik er altijd zal zijn. Dat is altijd open sta voor contact. En dat ik goed terecht ben gekomen. Dat ik geweldige ouders heb en vooral een geweldige, prachtige vriendin.
Maar frustrerend is het wel, zij weet hoe ik eruit zie en ik niet hoe zij eruit ziet? Lijk ik op haar? Fysiek? Qua karakter denk ik wel: ze had een eigen winkel (dus ondernemer), ze zat met vriendinnen in de kroeg en volgens mijn vriend is ze intelligent en welbespraakt.
Anyway, de toekomst zal het leren en ik hoop dat ik dat met iedereen hier kan delen.
Tot slot: iedereen het allerbeste voor 2007, het gaat ongetwijfeld een mooi jaar worden, waarin er ongetwijfeld weer dingen gaan gebeuren die ons voorstellingsvermogen te boven gaan. Ik hoop dat ik dat weer met jullie mag en kan delen.
Want zonder jullie heeft deze site, dit platform, geen bestaansrecht.
een reactie:
Ungila en In Soo
새해 복 많이 받으세요
wan bun jari
dat dit het jaar mag worden van hereniging.
Josée () - 06 01 07 - 04:14
Geen trackbacks: