NCRV Dokument - Zes adopties
Gisteravond was de eerste aflevering van de documentaire Zes adopties, waarin een gezin van 6 geadopteerden uit Brazilie en hun vader wordt gevolgd. Al na 5 minuten kijken was ik het eigenlijk al zat. In de documentaire worden vooral de 2 oudsten gevolgd, ze zijn recalcitrant, een wordt van school gestuurd, de ander kan niet goed leren en ze kunnen moeilijk uiting geven aan emoties/gevoelen, wellicht mede doordat hun adoptievader en moeder zijn gescheiden en omdat ze al op oudere leeftijd naar Nederland zijn gekomen. Tot zover vertel ik volgens mij nog helemaal niks nieuws aangaande adoptie. De manier waarop het in beeld wordt gebracht is ook op de wijze die vrij bekend is: inzoomen op mensen die het moelijk hebben en lange stiltes laten vallen in de montage, een melancholiek deuntje eronder en we hebben het weer voor elkaar. Na het zien van het eerste deel van deze documentaire vroeg ik me echt af wat de NCRV en wat de maakster met deze documentaire wilden vertellen/toevoegen aan hetgeen we al weten/kennen van adoptie en adoptieproblematiek en geadopteerden. De website van Dokument bood uitkomst. Op 1 november is er namelijk een debat georganiseerd aangaande deze uitzending, met geadopteerden, adoptieaouders, maatschappelijk werksters en de makers.
Een van de eerste vragen aan Moniek van der Vall, de maakster, was wat ze nou eigenlijk wilde met de documentaire en hoe ze er zo bijgekomen was.
Wat bleek? Ze heeft een geadopteerd neefje en met hem ging het helemaal niet goed, uit huis geplaatst, wilde geen contact meer met zijn adoptieouders en Van der Vall begon zich af te vragen: hoe komt dat nou? Wat kan er nou gebeuren met kinderen die je adopteerd, wat gaat er in hun om en wat zijn nou hun ervaringen precies?
Helaas is ze in dezelfde valkuil getrapt waar de media al jaren intrapt; het gegeven van problemen, hechtingsangst, verlatingsangst etc. Naar mijn mening is daarvan de laatste 10 jaar genoeg over in de kranten geweest, genoeg over op tv geweest, radio, whatever. Zes adopties is een aaneenschakeling van clichés aangaande adoptie. Ik zou bijna willen zeggen: wéér een bijdrage aan de stigmatisering van geadopteerden als probleemgevallen. Er moet toch research gepleegd zijn en zouden de makers handenknijpend hebben geconcludeerd dat hun personages precies voldeden aan alle informatie die ze al hadden? Dat ze dachten: zie je wel, het klopt. Alle geadopteerden hebben problemen en er is niemand die er wat aan kan doen lijkt het?
Het zou nu bijna lijken alsof ik mijn ogen sluit voor adoptieproblematiek en problemen bij geadopteerden. Niet is minder waar, maar het gaat mij om de focus. Waar leg je (keer op keer) de nadruk op? Wil je een nieuw inzicht geven over adoptie en geadopteerd zijn en daaraan gerelateerde problematiek, of blijf je hangen bij het bekende verhaal van probleemgevallen?
Het mission-statement van de NCRV luidt: 'het NCRV Omroepbedrijf is een ideële, protestants-christelijk geïnspireerde, multimediale onderneming die haar media wil gebruiken om een wezenlijke bijdrage te leveren aan de kwaliteit van de samenleving en daarbij een onmisbare schakel wil zijn in een sterke Publieke Omroep.'
Na Zes Adopties vraag ik mij sterk af welke wezenlijke bijdrage zij denken te leveren aan de kwaliteit van de samenleving door het co-produceren en uitzenden van deze documentaire. Het georganiseerde debat (terug te luisteren via hun site) leverde eigenlijk geen noemenswaardig nieuw inzicht op, of het moest zijn om adoptie als fenomeen maar compleet te stoppen. Maar dat is eigenlijk ook niet echt een nieuw geluid.
Gelukkig hoorde ik in dit debat ook nog een enkele positieve noot van geadopteerden, die zich prima voelen hier en verder nergens 'last' van hebben. Niet dat dat beter is dan mensen die geen positieve ervaringen met adoptie hebben, maar hier gaat het mij dan ook om de manier waarop er mee wordt omgegaan en de manier waarop ernaar wordt verwezen.
In Zes adopties is dat ook terug te zien: het komt door mijn adoptie. Daarom heb ik problemen. Daarom ben ik af en toe boos, gedraag ik me onbehandelbaar etc. Oke, dat is een feit en dat weten we inmiddels wel. Maar het schuld geven aan je adoptie van bepaalde problematiek vind ik een zwak excuus. De slachtoffer-houding is dat. 'Ik kan er niks aan doen, want ik ben geadopteerd.' Maar je hebt toch een eigen keuze, een eigen wil? Jij kan besluiten om bij de pakken neer te gaan zitten en problemen te relateren aan je adoptie, of je kan er voor kiezen om jezelf daar overheen te zetten en vanuit een positieve houding je draai te vinden in dit leven.
Tuurlijk zijn er excessen en zaken die je niemand toewenst. Misbruik en mishandeling komt helaas voor onder adoptieouders, 'eigen kinderen' boven adoptiekinderen stellen helaas ook, geadopteerden die zeggen: jij bent mijn echte vader/moeder niet, komt helaas ook voor. En zo ken ik nog wel honderd gevallen. Maar uiteindelijk gaat het om beide kanten: in hoeverre zijn ouders in staat hun kinderen op te voeden, te steuen en een schop onder hun kont te geven als dat nodig is en in hoeverre zijn geadopteerden in staat hun adoptieouders als ouders te beschouwen? In hoeverre kunnen zij accepteren dat ze niet leven in het land waar ze hadden moeten leven? Hoe ga je om met de onvermijdelijke vragen en wat doe je er vervolgens mee? Laat je het toe dat het je leven ten nadele beinvloed of ga je de strijd aan?
Vrijdag 10 november om 13.50 uur is de herhaling op Nederland 2.
Maandag 13 november om 23.10 uur op Nederland 2 is het 2e en laatste deel van Zes adopties te zien.
vijf reacties:
Hallo In-Soo,
meestal heb ik niet zo de behoefte om te reageren, maar nu toch wel.
Ten eerste, je weblog is erg leuk en ik lees ‘m altijd.
Ik het echter niet voor 100% met je stelling eens dat je ervoor kunt kiezen om “met een positieve houding je draai in dit leven te vinden en je over de problemen van adoptie heen te zetten”. Ja, voor een bepaald deel kun je als het ware je eigen geluk maken, ook als je geadopteerd bent, dat vind ik ook. Echter, je kunt niet zwart-wit stellen dat iedereen een keuze heeft in de acceptatie van adoptie. Als het alleen maar zou gaan om het niet opgroeien/wonen in je geboorteland en het accepteren van je adoptieouders als ouders: prima. Maar dan noem je ook wel de twee minst vervelende gevolgen van adoptie. Tuurlijk is Nederland een prima land om te wonen en tuurlijk willen je (adoptie)ouders het beste voor je. (Uitgaande van de goede situatie)
Maar alleen puur de wetenschap dat ik ben afgestaan heeft heel veel (negatieve) invloeden gehad op hoe ik over mezelf dacht. Je weet niet meer wie je bent en je weet niet meer wat je moet doen, met jezelf/omgeving/alles. Je identiteit is er gewoon niet(meer).
Dan kun je makkelijk zeggen dat je ervoor moet kiezen om niet bij de pakken neer te zitten. Helaas zijn dat puur rationele gedachten/keuzes en laat het hierbij nou net om emoties gaan. Of eigenlijk emoties die worden opgedrongen, want heel diep van binnen weet je wel dat het in NL helemaal zo slecht niet is, dat je heus niet bent afgestaan omdat je een lelijke huilbaby was en dat je biologische moeder heus wel het beste voor je wou.
Toch is in zo’n periode onmogelijk om te kiezen om jezelf een schop onder je kont te geven en door te gaan. Alleen al het feit dat je het een “strijd” noemt die je aan moet gaan. Ja het is inderdaad een strijd, maar niet één waar je zin in hebt op dat moment, als je al negatief over alles denkt.
Ik kan me trouwens wel voorstellen dat je er na 5 minuten al genoeg van dat programma had. Een zekere trots en overtuiging dat adoptie heus niet alleen tot probleemgevallen en uithuisplaatsingen leidt, heb ik zeker ook wel. Maar dat zwart-witte, dat puur en alleen kunnen kiezen voor je eigen goede leven: nee, daar geloof ik niet in en met mij meerdere mensen.
Trouwens, ik denk dat er de laatste jaren zoveel de nadruk ligt op de negatieve gevolgen van adoptie, omdat heel veel jaren daarvoor adoptie door een roze bril werd bekeken. Als je het kind maar veel liefde en boterhammen met kaas geeft, dan is dat wel genoeg. (Was dat maar zo)
Groetjes, Ji Sook
Ji Sook () - 08 11 06 - 13:42
Hoi Ji Sook,
leuk dat je reageert. Uiteraard snap ik je standpunt in deze en ik weet ook wel dat er meerdere mensen zijn die er anders over denken. En dat moet ook.
Misschien ligt het ook aan mij, dat ik zo’n enorme positivo ben en en behoorlijk rationeel. Ik vind en vond het altijd zonde van mijn tijd en energie om te blijven hangen bij vragen waar ik het antwoord niet op weet/wist. Aan de ene kant is dat natuurlijk het wegstoppen van bepaalde gedachten, aan de andere kant is het ook een manier om het achter je te laten.
Ik spreek puur uit eigen ervaring en ik had eerder nooit interesse in adoptie en Korea en door de docu is dat veranderd. Ik heb ontzettend veel research gedaan, veel mensen gesproken en achtergronden ontdekt. Ik heb ook ontzettend veel meegemaakt de afgelopen jaren en dat waren niet altijd de leukste dingen, maar er zijn genoeg momenten geweest waarop ik had kunnen zeggen: laat maar, het hoeft niet meer, waarom ga ik nog door? En op cruciale momenten ben je het toch zelf die dan de beslissingen moet nemen welke kant je op gaat. Elke beslissing heeft consequenties, mogelijk ook voor de rest van je leven.
Wat jij zegt over wat de wetenschap dat je bent afgestaan met je gedaan heeft, gebeurt uiteraard bij meerdere mensen. Wie ben ik, is natuurlijk een eeuwenouder en existentiele vraag. Lijkt me zeer zinvol voor iedereen om dat eens te onderzoeken.
Waar het mij omgaat is dat ‘geadopteerd zijn’ voor iedereen een rol speelt in zijn of haar leven. Groot of klein, dat maakt niet uit. Positief of negatief.
De manier waarop je daarmee omgaat heb je wel zelf in de hand. Je kunt zelf bepalen uiteindelijk hoe groot je de rol van adoptie laat spelen in je leven en of je daar je huidige leven aan relateert. Ik had er bijvoorbeeld ook voor kunnen kiezen om helemaal niks met mijn achtergrond en adoptie te doen. Maar ik heb er wel voor gekozen, en stond open voor dingen die gingen gebeuren, positief of negatief. Je weet van te voren dat er bepaalde zaken worden aangeroerd en graven in het verleden levert altijd wel wat rotzooi op.
Maar wat die nieuwe ervaringen en kennis met jou doen als persoon, en welke betekenis je daaraan geeft, dat bepaal je uiteindelijk toch zelf.
In-Soo - 08 11 06 - 14:10
Hoi In-Soo,
bedankt voor je reactie. Ik ken jouw (voormalige) standpunt ook wel van dichtbij, mijn (Adopko, niet biologische)broer heeft ook niks met Korea of adoptie. Hij vindt het wel prima zoals het nu is.
Maar wat ik me nog afvroeg, wat gaat er nu met je film gebeuren? Wordt die hier nog ergens uitgezonden oid? Dat wil zeggen, ik ben er benieuwd naar en ik heb wellicht gemist of je al wat over evt. uitzending hebt geschreven.
Groetjes!
Ji Sook - 09 11 06 - 12:21
Wat er met de film gaat gebeuren is dat we eerst kijken naar welke festivals we hem sturen en welke filmfestivals de film ook willen hebben.
Vervolgens moet er gekeken worden of ie ergens in roulatie kan gaan, bijv. Cinema Delicatessen. Daar gaan arthousefilms en documentaires in kleine filmhuizen draaien. En vervolgens is het afwachten of er ook omroepen zijn die de film willen aankopen voor uitzending. Allemaal spannend dus!
In-Soo - 09 11 06 - 18:18
Kriterion in Amsterdam niet vergeten
groetjes
Rink
rink - 10 11 06 - 21:01
Geen trackbacks: