(H)erkenning
Vanmiddag hebben we een interview met een Fransman over de film, en daarnaast is ie werkzaam in de filmbusiness. Hij werkt ook samen met een Franse distributeur, dus je weet maar nooit wat hier uitkomt.
Gisteren liepen we over straat vlakbij het hotel en er liepen wat vrouwtjes van middelbare leeftijd voorbij. En ze bleven ons maar aanstaren en Arianne die met ons mee was kan natuurlijk Koreaans praten. Zo kwamen we te weten dat de vrouwtjes ons herkenden van de KBS Special en ons dus op tv hadden gezien. Ze zijn de zoveelste al sinds we hier in Korea zijn 
Wat ook een paar keer is gebeurd is dat mensen moeten huilen als ze te weten komen over ons verhaal. Of tijdens de film zelf, of door het zien van de poster, of doordat Ungila en ik bij elkaar zijn en ze dat zo mooi vinden, of omdat ze ons in de docu en in real-life zo trots vinden op elkaar. Tsja, daar zit je dan met een huilend iemand naast je en dat is best vreemd, maar aan de andere kant doet het me goed dat de mensen geroerd zijn door de film of door ons verhaal. Daar heb ik ook altijd op gehoopt, dat de film iets doet met mensen en om nu te merken dat dat ook het geval is, da's natuurlijk hartstikke leuk.
twee reacties:
Hoi weer,
En wat schetst mijn verbazing?
In booming Pusan, de (film)wereld aan je voeten, mensen volledig van de kaart door je film (logisch, ik hou het al amper droog bij de poster): ga jij een beetje het gastenboek van mijn freewebs-huis-tuin-en-keuken-gebabbel zitten vullen.
GRAPJAS! GA DRONKEN WORDEN! NU!
Mirjam
Mirjam () (URL) - 19 10 06 - 23:31
Pardon, ik bedoel natuurlijk: WIE schetst mijn verbazing.
(te dronken…)(nee hoor, geintje)
Mirjam
Mirjam () (URL) - 19 10 06 - 23:40
Geen trackbacks: