31 December 06 - 01:462007

Voor dat jaar, en alle jaren die daarna komen, wens ik iedereen die dit leest, en vooral de trouwe bezoekers van deze site - vrienden, bekenden, sympathisanten, whatever and who-ever - heel veel geluk, gezondheid en wijsheid toe.

Het afgelopen jaar was een heel enerverend jaar. Een jaar waarin ik eigelijk van hoogtepunt naar hoogtepunt leefde. En nog steeds eigenlijk.

Dit jaar begon met een bespreking tussen San Fu en ik, waarin we bespraken hoe we de film af zouden moeten maken. Wat resulteerde in de gedachte om me dan toch maar op te geven voor de Koreaanse Spoorloos. Maar wanneer dan? Het geluk was aan mijn zijde, want in april mocht ( nou mocht, zelf bepaald als eindredacteur televisie bij Llink) ik naar Zuid-Korea toe. Om een reisprogramma te maken. Omdat het ook een onontdekt vakantieland is. Mijn vriend Min Chul hielp ons, en hij had ingangen bij Achimadang. Mede door zijn contacten kwam ik terecht in dit programma. En het heeft mijn leven veranderd, zoals jullie weten. Zoals zoveel dingen mijn leven veranderd hebben de afgelopen jaren.

We kregen de uitnodiging van 'Pusan'. Oftwel het Pusan International Film Festival (PIFF), waar eigenlijk NOOIT aandacht aan besteedt wordt in de Nederlandse pers. Te ver weg, te oninteressant? Dacht het niet, want het IFFR haalt daar veel films weg, maar in Rotterdam zijn het allemaal 'ontdekkingen'.

Azie is een ver van ons bed show, althans voor de meesten, maar PIFF is het grootste en invloedrijkste filmfestival van Azie. Een festival waar je U tegen kunt zeggen. Qua organisatie, qua mentaliteit en ontvangst en qua waardering.

Daarna volgde het IDFA in Suriname, maar niet voordat festival uit o.a. New York, San Francisco, Italie, Frankrijk, Duitsland etc. interesse hebben getoond in mijn film.

Dus ik mocht daarna naar Suriname. Briljant. Zelden zo'n goeie tijd gehad als daar. En nu staat Rotterdam voor de deur. Voor mij is dat een hoogtepunt. Sinds ik hier woon (bijna 3 jaar) heeft Rotterdam veel sympathie opgewekt bij mij. Een zeer dynamische stad. Het voelt ook wel als 'mijn' stad, terwijl ik import ben hier De intergratie verloopt overigens voorspoedig.

Tienduizenden mensen hebben de afgelopen maanden deze website bezocht. En nu het filmfestival in Rotterdam eraan komt, wil iedereen weten: waar, wanneer en hoe laat. Ik hoop jullie allen dit zo snel mogelijk mee te kunnen delen. Ik hoop ook jullie allemaal te zien, uiteraard Kyki, Kim en Stephanie, mijn familie en hun familie, Ungila en ik reken ik dan voor het gemak maar tot 1 familie

Maar ik hoop ook alle mensen te zien die zo met ons hebben meegeleefd het afgelopen jaar. De mensen die mij mailden, reactie achterlieten, vragen hadden ,opmerkingen. Ik hoop dat ik jullie, ondanks de drukte, allemaal heb kunnen dienen van een antwoord en contact.

En niet te vergeten: Omma. Idd, m'n Koreaanse moeder. Gezocht, gevonden en toen... J, en toen... Als sinds oktober is er een radiostilte. Min Chul weet haar niet te bereiken en ik ook niet. Als we bellen is er geen contact, er wordt niet opgenomen. Ik geloof in dit contact toch. Ze belt me niet voor niks (zie weblog verslagen uit Pusan), maar is toch niet in de gelegenheid om contact op te nemen. Is het de cultuur, is het haar persoonlijke situatie? Ze durft in elk geval wel, maar ik denk wel dat het niet voor niks is dat ze niet opneemt. Het geeft ook niet, ik wil haar graag zien en ontmoeten, dat staat voorop. Maar bovenal hoop ik dat het goed met haar gaat. Dat ze het redt en dat ze vecht. Voor wat dan ook. Ik denk in elk geval wel dat ze weet dat ik er altijd zal zijn. Dat is altijd open sta voor contact. En dat ik goed terecht ben gekomen. Dat ik geweldige ouders heb en vooral een geweldige, prachtige vriendin.

Maar frustrerend is het wel, zij weet hoe ik eruit zie en ik niet hoe zij eruit ziet? Lijk ik op haar? Fysiek? Qua karakter denk ik wel: ze had een eigen winkel (dus ondernemer), ze zat met vriendinnen in de kroeg en volgens mijn vriend is ze intelligent en welbespraakt.

Anyway, de toekomst zal het leren en ik hoop dat ik dat met iedereen hier kan delen.

Tot slot: iedereen het allerbeste voor 2007, het gaat ongetwijfeld een mooi jaar worden, waarin er ongetwijfeld weer dingen gaan gebeuren die ons voorstellingsvermogen te boven gaan. Ik hoop dat ik dat weer met jullie mag en kan delen.

Want zonder jullie heeft deze site, dit platform, geen bestaansrecht.

- default - een reactie / een trackback - § ¶

29 December 06 - 01:19Einde van het jaar

Bijna! En dus eigenlijk tijd om de balans op te maken van het afgelopen jaar.

Het is nu alweer vrij laat dus ik beperk me op dit moment alleen even tot deze website. De site ging online op 10 mei 2006 en vanaf dat moment heeft de site zijn bereik op alle fronten bewezen. Ik ben overspoeld door talloze reacties, vragen, opmerkingen, you name it vanuit Nederland, de media en zelfs ook het buitenland.

Twee (2!) bezoekers kwamen op de site terecht op die eerste dag in mei. De volgende dag waren het er 11 Mei sloot de site af met bijna 1000 bezoekers. Niet gek dacht ik toen, voor een totaal onbekende site. Ik ben in elk geval wel overal op het internet berichten gaan plaatsen en met resultaat.

Want, in de maand december (die nog een paar dagen duurt), staat de teller inmiddels op 10.118 bezoekers! Een verdubbeling van het maandrecord en het betekent bijna 400 bezoekers per dag.

Met ruim 30.000 bezoekers (een voetbalstadion vol) sluit de site het jaar af, met bijna 400.000 hits, bijna 4000 bezoekers per maand. Ik heb er niet zoveel verstand van, maar ik zie hoge aantallen en concludeer dan dat de site voor veel mensen een dagelijks ritueel is geworden. Even kijken of er wat op staat. Dank daarvoor. Hele grote dank. Ik probeer ook zoveel mogelijk dagelijks nieuwe berichten te posten, foto's of andere hersenspinsels te plaatsen. En niet voor niks denk ik.

Time Magazine verkoos 'You' tot persoon van het jaar. Ik denk dat ze gelijk hebben...

- default - Reageer / vijf trackbacks - § ¶

26 December 06 - 03:43Iedereen een goed kerstfeest!

Ja, lieve mensen. Er is zoveel wat ik tegen jullie wil zeggen, een goed kerstfeest, een geweldig 2007 en wat daarna komt. En wat dies meer zij. Ik weet 1 ding: vanaf 19 januari (00.00 uur) dus eigenlijk 20 januari is de box-office open. Maar je kunt online bestellen. Hoe? Dat zie je op de IFFFR site (www.filmfestivalrotterdam.com) Ik heb nog geen contact gehad met IFFR, maar ik neem aan dat ik ook wel wat tickets kan reserveren allicht.

Het is dus nu 1e kerstdag. Melancholie treft je dan, met zekere zin. Ik zie 'Scrooge', (Bill Murray) en het briljante Lost in Translation (ook Bill Murray). Lost in Translation is een film die mij doet denken aan wat mij gebeurt is de afgelopen jaren. Niet zoals de hoofdpersonen (prive niet zo lekker gaan), maar wel qua attitude en gebeurtenissen aldaar. Feest!? Ja, dat is er. Ongeloof (dat ook), verwondering (vooral) en, even nadenken, een blik op de wereld zals je dat daarvoor niet kende.

Een wereld die in alle opzichten anders is. Qua geur, qua licht, qua mensen, qua eten, qua alles eigenlijk. En ik prijs me gelukig, dat ik dat mag meemaken. Op dit moment van Rotterdam tot Korea en weer terug, tot Parimaribo en Rotterdam (en vast en zeker weer terug) en Rotterdam en door naar the USA. (waar mag ik nog even niet vertellen, 12 feb. wel )

En hopelijk nog meer landen en plaatsen. Af en toe voel ik me Alice in Wonderland, af en toe voel ik me Scrooge

Ik zal jullie een nieuwtje verklappen: ik heb mijn moeder niet meer gesproken sinds Korea (okt. 2006). De datum exact weet ik niet meer, het moment maar ál te goed. Het was Insadong Street. Kunststraat. Een fles wijn op tafel. Duur. Vonden wij. 40 euro. Voor wat in Nederland 3 euro kost. Maar ach... Ineens telefoon. 'Omma In-Soo' belt. Ongeloof, opnemen... Raar gesprek. En het is goed. Het was ook goed. En vooralsnog is het daarbij gebleven. Is er hoop? Altijd. Ik geloof er heilig in. Het komt goed, hoe dan ook. Ooit, ja, dat klinkt ver weg. Maar voor mijn gevoel is het dat niet. Drie jaar heeft het geduurd. De film, maar soms lijkt het ook wel dat mijn leven maar 3 jaar heeft geduurd. Dat alles wat ik mee heb gemaakt in die drie jaar heeft afgespeeld. De meest heftige dingen wel, dat klopt. Maar mijn leven is meer dan het resultaat van die drie jaar. Maar... mijn leven (en die van mijn moeder - om het hoge woord er maar uit te gooien - en om die vrijheid te nemen dat zij dat ook zou vinden - ) is helemaal compleet, als wij elkaar ontmoeten. Omma...

Mocht dit nooit gebeuren, dan ben en blijf ik immer gelukkig met mijn ouders, vriendin, vrienden, leven, en in degene  die dit veroorzaakt heeft. In positieve zin!

- default - twee reacties / Geen trackbacks - § ¶