12 November 06 - 12:41Wat staat er allemaal te gebeuren?

Er zit het een en ander wat betreft de film in de pijp, zoals dat heet. Er is interesse van een aantal filmfestivals uit het buitenland en er zijn 'screeners' (kopietjes van het origineel) verstuurd aan deze festivals. Duimen draaien dus!

Voor wat betreft een Nederlandse premiere is het ook nog even afwachten. Het eerste filmfestival dat er aan zit te komen is het International Film Festival Rotterdam in januari/februari. Het zou natuurlijk briljant zijn als de film in 'm'n eigen stad' zijn Nederlandse premiere kan beleven. Nog harder duimen draaien!

In elk geval ben ik tijdens het filmfestival in Rotterdam (en nu ook al) erg druk bezig met het produceren van de Filmfactory Rotterdam, die geleid wordt door niemand minder dan Rutger Hauer. Samen met wat collega's treffen we nu de voorbereidingen om tijdens het filmfestival in 8 dagen tijd een korte film op te nemen. Dit wordt gedaan door 36 jonge filmprofessionals uit binnen en buitenland, onder leiding dus van Rutger H.

Een enorme klus om dit voor te bereiden en de tijd dringt. Momenteel ziet het er goed uit, maar er moet ook nog echt een hele boel gebeuren. We proberen namelijk ook nog wat bekende namen uit de internationale filmwereld aan te trekken. Ook dit dreigt de goeie kant uit te gaan, maar je weet het natuurlijk nooit met die celebrities

Verder komt het IDFA er natuurlijk aan, helaas is m'n film daar niet te zien, maar ik heb er wel afgesproken met de executive producer van het EBS International Documentary Film Festival uit Seoul, Korea. Daar is mijn film in elk geval volgende zomer te zien.

Hieronder zie je mij zitten met Gunny Hyung (exec. prod. EBS festival) tijdens de Wide-Angle party in Pusan

Daarnaast heb ik een reactie achtergelaten op het forum van NCRV Dokument, nav de uitzending Zes Adopties.

Deze is hieronder ook te lezen.

- default - een reactie / een trackback - § ¶

12 November 06 - 12:00Reactie op Zes Adopties

Wat is de meerwaarde van deze uitzending? 

Dat was de vraag die mij al na 5 minuten kijken te binnenschoot. Het waren diezelfde 5 minuten overigens, waarin ik eigenlijk al weer schoon genoeg had van de uitzending. De reden daarvoor zal ik hieronder uitleggen. Belangrijk om te vermelden is dat ik wel de gehele uitzending heb uitgekeken.

Welke nieuwe inzichten heeft deze uitzending nu gegeven aangaande adoptie? Ik heb op het gebied van ouder-kind-relaties, geadopteerd zijn, identiteitproblematiek, gezinsproblematiek niets, maar dan ook werkelijk niets nieuws gezien en gehoord wat, mijns inziens, niet al bekend is bij geadopteerden, adoptie-ouders, adoptieorganisaties, hulpverleners, aspirant-adoptieouders en het gewone publiek.

De afgelopen decennia is er in de media veelvuldig aandacht geweest voor, vooral de negatieve kant van adoptie. Verstoorde ouder-kind-relaties, identiteitsproblematiek, depressies, gezinsproblemen, hechtingsangst, 'bodemloos-syndroom' en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Bij het overgrote deel van het publiek is dan ook adoptie gerelateerd aan problemen, uithuisplaatsingen etc.
Ook in de wetenschap is er veel aandacht voor diezelfde problematiek. Waarom gaat het mis, hoe komt dat en wat kunnen we er aan doen?
Terwijl het mijns inziens verhelderend zou kunnen werken om 'geslaagde' adopties onder de loep te nemen. Waarom gaat het goed en hoe komt dat en wat kunnen 'we' daar van leren?

Gezien het feit dat 'we' al vrij veel kennis hebben over adoptie en de daarnaan gerelateerde problematiek, en gezien het feit dat er de afgelopen decennia al ontzettend veel audiovisuele producties zijn gemaakt over adoptie, was is erg benieuwd naar de motivatie van de makers van deze uitzending. Daarom heb ik aandachtig geluisterd naar het debat dat op 1 november was georganiseerd, met daarbij de motivatie van de maakster.

Goed, ze heeft zelf een geadopteerd neefje en daarbij is het fout gegaan tussen de adoptieouders en het neefje. En het neefje is op rootsreis gegaan, met de moeder van de maakster. Ze hebben zijn moeder gevonden en ook de relatie tussen de moeder en het neefje is daardoor verslechterd. Zij vroeg zich af; hoe komt dat?
En toen is ze zich daarin gaan verdiepen, gaan lezen en kwam toen tot de conclusie: ik ga hier een film over maken.

Gezien het feit dat ze zich erin verdiept heeft, vraag ik mij sterk af, wat haar visie dan was. Welk nieuw inzicht hoopte zij te bieden aangaande adoptie? Wat wilde zij met deze productie toevoegen aan hetgeen al bekend was?

Het feit dat het hier een uitzonderlijke situatie betreft (6 broers en zusjes geadopteerd uit 1 gezin) betekent nog niet dat het ook een nieuw inzicht kan bieden. Het is enkel een goeie verzamelplaats en vertrekpunt om alle adoptiegerelateerde problemen in 1 keer te laten zien. Mijns inziens een herhaling van zetten. En gezien de uitzending, enkel een focus op de problematiek en niet oplossingsgericht.
Tel daarbij op een dramatische toon in de gebruikte muziek en lange stilteshots van de geadopteerden, en het plaatje is weer rond. Adoptie = problematiek = geadopteerden die hun draai niet kunnen vinden.

Waar zit de meerwaarde?

Ikzelf ben geadopteerd uit Zuid-Korea en heb een uitstekende jeugd/opvoeding achter de rug, met een zeer goeie band met mijn ouders. Die mij de steun en en het vertrouwen hebben gegeven zoals ouders dat horen te doen. Hierin maak ik geen onderscheid tussen adoptie ouders en 'gewone' ouders.

Ouder-kind-problematiek, identiteitsproblematiek, gezinsproblemen komen ook in 'gewone' gezinnen voor. Maar uiteindelijk zul je het toch samen moeten doen.

Ik heb een lange documentaire gemaakt over geadopteerd zijn, identiteit en het zoeken naar identiteit, geboorteland en biologische ouders.
Mijn eigen identiteit, alsmede die van de andere geadopteerden die met mij in hetzelfde vliegtuig zaten toen we aankwamen in Nederland.
De reden hiervoor is dat mijn adoptie geslaagd was, zoals wetenschappers/hulpverleners dat zeggen, ik me prima voelde en ik dacht dat ik niet de enige zou zijn, ondanks de negatieve verhalen in de pers.
En die gedachte bleek meer dan waar te zijn. Geadopteerd zijn speelt bij iedereen een rol in zijn of haar leven, dat is een feit. De consequenties van geadopteerd zijn en de extra vragen die daarbij horen ook. De manier waarop iemand daarmee omgaat maakt het verschil. En hoe je daarin gesteund wordt. Voel je je een slachtoffer van je adoptie of niet? En waarom dan?

Ik heb gepoogd een ander beeld neer te zetten van geadopteerden. Niet als slachtoffers, niet als zielige adoptiekindjes, niet als jong-volwassenen die geen idee meer hebben van wie ze zijn, maar als mensen. Met een unieke achtergrond en met een focus op wat geadopteerd zijn betekent in de breedste zin des woord. En voor sommigen betekent het helemaal niets. Dat kan ook. Geadopteerden die geen interesse hebben in hun afkomst zijn er genoeg. Ik was er zelf ook een

Maar niets is veranderlijker dan de mens, en ik ben daar zelf een exponent van.

Misschien wordt het tijd om adoptie eens anders te bekijken. Niet van: welke problemen levert het op, maar eerder: welke meerwaarde kan adoptie hebben voor je eigen persoonlijkheid, je visie op het leven, geadopteerd zijn, ouder-kind-relaties en hoe daar mee om te gaan. En de invloed van adoptie op het leven van mensen.

Want 60.000 gadopteerden in Nederland is enorm veel. Grofweg betekent dit dat iedereen wel een geadopteerde kent. Er zijn mensen die een relatie hebben met een geadopteerde, die nieuwe culturen hierdoor ontdekt hebben, die nieuwe inzichten hebben gekregen in mensen, adoptie, er zijn gezinnen ontstaan, familiestructuren die anders nooit bestonden zouden hebben. Kinderen kregen een vader, moeder, familie. Mannen werden vaders, opa's, ooms van elkaar, vrouwen werden moeder, oma, tante. En vrienden worden gemaakt, vriendinnen.

Daar zit in elk geval wél een meerwaarde in.

- default - vijf reacties / Geen trackbacks - § ¶

07 November 06 - 13:49NCRV Dokument - Zes adopties

Gisteravond was de eerste aflevering van de documentaire Zes adopties, waarin een gezin van 6 geadopteerden uit Brazilie en hun vader wordt gevolgd. Al na 5 minuten kijken was ik het eigenlijk al zat. In de documentaire worden vooral de 2 oudsten gevolgd, ze zijn recalcitrant, een wordt van school gestuurd, de ander kan niet goed leren en ze kunnen moeilijk uiting geven aan emoties/gevoelen, wellicht mede doordat hun adoptievader en moeder zijn gescheiden en omdat ze al op oudere leeftijd naar Nederland zijn gekomen. Tot zover vertel ik volgens mij nog helemaal niks nieuws aangaande adoptie. De manier waarop het in beeld wordt gebracht is ook op de wijze die vrij bekend is: inzoomen op mensen die het moelijk hebben en lange stiltes laten vallen in de montage, een melancholiek deuntje eronder en we hebben het weer voor elkaar. Na het zien van het eerste deel van deze documentaire vroeg ik me echt af wat de NCRV en wat de maakster met deze documentaire wilden vertellen/toevoegen aan hetgeen we al weten/kennen van adoptie en adoptieproblematiek en geadopteerden. De website van Dokument bood uitkomst. Op 1 november is er namelijk een debat georganiseerd aangaande deze uitzending, met geadopteerden, adoptieaouders, maatschappelijk werksters en de makers.

Een van de eerste vragen aan Moniek van der Vall, de maakster, was wat ze nou eigenlijk wilde met de documentaire en hoe ze er zo bijgekomen was.

Wat bleek? Ze heeft een geadopteerd neefje en met hem ging het helemaal niet goed, uit huis geplaatst, wilde geen contact meer met zijn adoptieouders en Van der Vall begon zich af te vragen: hoe komt dat nou? Wat kan er nou gebeuren met kinderen die je adopteerd, wat gaat er in hun om en wat zijn nou hun ervaringen precies?

Helaas is ze in dezelfde valkuil getrapt waar de media al jaren intrapt; het gegeven van problemen, hechtingsangst, verlatingsangst etc. Naar mijn mening is daarvan de laatste 10 jaar genoeg over in de kranten geweest, genoeg over op tv geweest, radio, whatever. Zes adopties is een aaneenschakeling van clichés aangaande adoptie. Ik zou bijna willen zeggen: wéér een bijdrage aan de stigmatisering van geadopteerden als probleemgevallen.  Er moet toch research gepleegd zijn en zouden de makers handenknijpend hebben geconcludeerd dat hun personages precies voldeden aan alle informatie die ze al hadden? Dat ze dachten: zie je wel, het klopt. Alle geadopteerden hebben problemen en er is niemand die er wat aan kan doen lijkt het?

Het zou nu bijna lijken alsof ik mijn ogen sluit voor adoptieproblematiek en problemen bij geadopteerden. Niet is minder waar, maar het gaat mij om de focus. Waar leg je (keer op keer) de nadruk op? Wil je een nieuw inzicht geven over adoptie en geadopteerd zijn en daaraan gerelateerde problematiek, of blijf je hangen bij het bekende verhaal van probleemgevallen?

Het mission-statement van de NCRV luidt: 'het NCRV Omroepbedrijf is een ideële, protestants-christelijk geïnspireerde, multimediale onderneming die haar media wil gebruiken om een wezenlijke bijdrage te leveren aan de kwaliteit van de samenleving en daarbij een onmisbare schakel wil zijn in een sterke Publieke Omroep.'

Na Zes Adopties vraag ik mij sterk af welke wezenlijke bijdrage zij denken te leveren aan de kwaliteit van de samenleving door het co-produceren en uitzenden van deze documentaire. Het georganiseerde debat (terug te luisteren via hun site) leverde eigenlijk geen noemenswaardig nieuw inzicht op, of het moest zijn om adoptie als fenomeen maar compleet te stoppen. Maar dat is eigenlijk ook niet echt een nieuw geluid.

Gelukkig hoorde ik in dit debat ook nog een enkele positieve noot van geadopteerden, die zich prima voelen hier en verder nergens 'last' van hebben. Niet dat dat beter is dan mensen die geen positieve ervaringen met adoptie hebben, maar hier gaat het mij dan ook om de manier waarop er mee wordt omgegaan en de manier waarop ernaar wordt verwezen.

In Zes adopties is dat ook terug te zien: het komt door mijn adoptie. Daarom heb ik problemen. Daarom ben ik af en toe boos, gedraag ik me onbehandelbaar etc. Oke, dat is een feit en dat weten we inmiddels wel. Maar het schuld geven aan je adoptie van bepaalde problematiek vind ik een zwak excuus. De slachtoffer-houding is dat. 'Ik kan er niks aan doen, want ik ben geadopteerd.' Maar je hebt toch een eigen keuze, een eigen wil? Jij kan besluiten om bij de pakken neer te gaan zitten en problemen te relateren aan je adoptie, of je kan er voor kiezen om jezelf daar overheen te zetten en vanuit een positieve houding je draai te vinden in dit leven.

Tuurlijk zijn er excessen en zaken die je niemand toewenst. Misbruik en mishandeling komt helaas voor onder adoptieouders, 'eigen kinderen' boven adoptiekinderen stellen helaas ook, geadopteerden die zeggen: jij bent mijn echte vader/moeder niet, komt helaas ook voor. En zo ken ik nog wel honderd gevallen. Maar uiteindelijk gaat het om beide kanten: in hoeverre zijn ouders in staat hun kinderen op te voeden, te steuen en een schop onder hun kont te geven als dat nodig is en in hoeverre zijn geadopteerden in staat hun adoptieouders als ouders te beschouwen? In hoeverre kunnen zij accepteren dat ze niet leven in het land waar ze hadden moeten leven? Hoe ga je om met de onvermijdelijke vragen en wat doe je er vervolgens mee? Laat je het toe dat het je leven ten nadele beinvloed of ga je de strijd aan?

Vrijdag 10 november om 13.50 uur is de herhaling op Nederland 2.

Maandag 13 november om 23.10 uur op Nederland 2 is het 2e en laatste deel van Zes adopties te zien.

- default - vijf reacties / Geen trackbacks - § ¶

07 November 06 - 01:51NCRV Dokument

Vanavond was er een aflevering van NCRV Dokument, en dat ging over een paar dat 6 kinderen (biologische broers en zusje) uit Brazilie hebben geadopteerd. Echter, na 1,5 jaar gaat het al fout. De ouders scheiden en de geadopteerden gaan gedragsproblemen vertonen. Daarna heb ik geluisterd naar het debat dat voorafgaand aan deze uitzending is gehouden tussen geadopteerden, deskundigen uit de adoptieveld, adoptieouders. Ook dit is via de NCRV-Dokument website terug te horen.

Check hiervoor de volgende link: http://info.omroep.nl/ncrv?nav=zpgwGsHtGPHaCxB

Het is nu al laat, maar ik ga hier zeker e.e.a. over opschrijven, dat komt morgen. Ik wil alleen even één ding kwijt voordat ik stop: ik had al na 5 minuten genoeg van de documentaire.

By-the-way; volgende week is deel 2 van deze documentaire.

Mochten mensen de docu gisteren ook gezien hebben, voel je vrij om hier te reageren op de uitzending.

- default - Reageer / Geen trackbacks - § ¶