22 Oktober 06 - 13:14Tot ziens Seoul...

Het is hier nu acht uur 's avonds en morgen vliegen we alweer terug naar Nederland. Zojuist zijn we nog even uit eten geweest met Min Chul en een journalist/regisseur die binnenkort naar Nederland komt. Ze gaat een documentaire maken over geadopteerden en hun herinnering aan Koreaans eten. Interessant onderwerp natuurlijk, en ze heeft ook 2 broers gevonden die allebei in een restaurant werken in Nederland. Briljante vondst natuurlijk... Ook hebben we vandaag gelunchd met een professor van een universiteit hier in Seoul. Hij gaat ons helpen om de zus van Ungila te vinden. Hij was echt behoorlijk voorbereid en had ook van alles uitgeprint van de website en Koreaanse televisie. Wij gaan hem z.s.m. alle informatie die we over Ungila's zus hebben naar hem toe sturen en hij gaat een vriend die bij de politie in Seoul zit daarbij inzetten. Natuurlijk hopen we dat haar zus nu eindelijk weer gevonden wordt. Ze is al 2 jaar spoorloos namelijk. To be continued... De weken hier zijn echt voorbijgevlogen en ik kijk er met heel veel plezier op terug. Het weer was fantastisch, continue zon, lekker warm. Behalve vandaag, regen. Een teken denk ik: tijd om weer naar huis te gaan. Het is in elk geval voor ons een reis geweest om nooit te vergeten. Bijzonder was het al toen we in het vliegtuig in Amsterdam stapten en herkend werden door een stewardess van Korean Air. En dat we herkend werden, dat zou nog veel vaker gebeuren. Het hotel in Seoul was ook prima, klein, knus, goedkoop en hele aardige mensen. Vandaag kreeg ik van hun een Engelstalige Koreaanse krant, waar mijn foto op de voorpagina stond. Maar Pusan was natuurlijk het hoogtepunt. Uiteraard was het ook heel leuk om de familie van Ungila te ontmoeten, en zijn we ook nog 2 dagen bij haar moeder gebleven. De 2 vertoningen van mijn film op het grote scherm is iets wat me natuurlijk altijd zal bijblijven, en vooral de enthousiaste reacties vanuit het publiek. Ook was het bijzonder om een filmfestival eens mee te maken als gast, en niet als bezoeker en om te zien wat er allemaal omheen georganiseerd is voor de producenten, distributeurs en pers. En wat ik ook nooit meer zal vergeten is het telefoontje van mijn Koreaanse moeder. Het was een schok en een prachtige belevenis tegelijk. Wat betreft het contact met mijn moeder, en vooral dat ik nog steeds geen foto van haar heb of haar heb kunnen ontmoeten, ben ik behoorlijk teleurgesteld. Want ik had er natuurlijk wel heel sterk op gehoopt. Maar je kunt niet alles bepalen. In elk geval weet ik dat er een contact is en dat ze weet hoe ze me kan bereiken. En ik weet dat we weer terugkomen, volgend jaar zomer voor het EBS International Documentary Festival. Hopelijk gebeurt het dan... Maar de mooie herinneringen en gebeurtenissen hier hebben de overhand op mijn algehele gevoel. Ik ben trots dat het eindelijk is gelukt en heb ontzettend veel zin om weer aan de slag te gaan met nieuwe projecten zodra ik terugben in Nederland.

- default - twee reacties / vier trackbacks - § ¶

21 Oktober 06 - 04:45Bye bye Pusan

Over ongeveer een kwartiertje moeten we gaan boarden. We zijn nu op het vliegveld van Kimhae in Pusan en vanochtend zijn we opgehaald door iemand van het filmfestival die ons naar het vliegveld heeft gebracht. Gisteravond hebben we nog uitgebreid gegeten met een oom en tante van Ungila, haar moeder en Arianne. Ik vond dat Ungila en die oom erg op elkaar leken en hij leek ook veel op de vader van Ungila, die helaas al is overleden. Daarna hebben we nog wat gewandeld langs het strand van Haeundae en vervolgens was het tijd om afscheid te nemen. Ungila en ik moesten daarna nog onze koffers inpakken natuurlijk. Al met al was het heel erg gezellig, maar hierdoor hebben we wel de slotcermonie gemist van het filmfestival. Maar behalve wat vuurwerk en een film mis je eigenlijk niks Vanavond hebben we een etentje met wat mensen die we in Pusan hebben ontmoet. Een vrouw die wat meer promotie aan m'n film gaat geven in Korea en een Koreaanse acteur met wie we een nieuw project willen starten. Ik moet nu in elk geval echt afsluiten, anders missen we onze vlucht.

- default - een reactie / een trackback - § ¶

20 Oktober 06 - 08:39Aftellen

De internetverbinding viel net weg, en ik had toen al mijn stukje voor vandaag net afgetypt. Ik moet dus weer van voren af aan beginnen

Vanavond is de slotceremonie en eerst kregen we maar 1 toegangskaartje en daarom hebben we vanavond een afspraak gemaakt met de moeder van Ungila en wat andere familie van haar. Maar zojuist kreeg ik telefoon dat we wel samen naar binnenmogen. Dus we kijken nog even of we het vanavond kunnen halen om daarbij te zijn. De slotfilm wordt dan ook vertoond en er is nog een feestje daarna.

Morgenochtend worden we in elk geval door de mensen van het filmfestival weggebracht naar het vliegveld Kimhae in Pusan voor onze vlucht terug naar Seoul.

Gistermiddag werden Ungila en ik nog geinterviewd door een Fransman, maar we dachten eerst dat het voor een tijdschrift ofzo was. Maar hij kwam met een camera aanzetten dus het werd een interview voor de camera. Het ging erg goed en de interviewer gaat dit ook naar diverse Franse magazines sturen. Ben benieuwd

Gisteravond hebben Ungila en ik ook heel erg lekker gegeten en heel veel voor weinig We hadden de hele tafel vol staan met vlees en kregen er heel veel side-dishes bij. Eigenlijk meer dan normaal, maar we hoefden maar 20.000 won te betalen. 1 Euro is zo'n 1174 Koreaanse won. Dus het kostte minder dan 20 euro. Probeer dat maar eens ergens in Nederland voor elkaar te krijgen.

In elk geval gaat de tijd vliegensvlug en maandag zijn we al weer terug in Nederland. Aan de ene kant jammer, aan de andere kant heb ik eigenlijk heel erg veel zin een een Hollandse hap

- default - een reactie / een trackback - § ¶

19 Oktober 06 - 06:37(H)erkenning

Vanmiddag hebben we een interview met een Fransman over de film, en daarnaast is ie werkzaam in de filmbusiness. Hij werkt ook samen met een Franse distributeur, dus je weet maar nooit wat hier uitkomt.

Gisteren liepen we over straat vlakbij het hotel en er liepen wat vrouwtjes van middelbare leeftijd voorbij. En ze bleven ons maar aanstaren en Arianne die met ons mee was kan natuurlijk Koreaans praten. Zo kwamen we te weten dat de vrouwtjes ons herkenden van de KBS Special en ons dus op tv hadden gezien. Ze zijn de zoveelste al sinds we hier in Korea zijn

Wat ook een paar keer is gebeurd is dat mensen moeten huilen als ze te weten komen over ons verhaal. Of tijdens de film zelf, of door het zien van de poster, of doordat Ungila en ik bij elkaar zijn en ze dat zo mooi vinden, of omdat ze ons in de docu en in real-life zo trots vinden op elkaar. Tsja, daar zit je dan met een huilend iemand naast je en dat is best vreemd, maar aan de andere kant doet het me goed dat de mensen geroerd zijn door de film of door ons verhaal. Daar heb ik ook altijd op gehoopt, dat de film iets doet met mensen en om nu te merken dat dat ook het geval is, da's natuurlijk hartstikke leuk.

- default - twee reacties / Geen trackbacks - § ¶

18 Oktober 06 - 15:23Het zit er bijna op

Het 11e Pusan International Film Festival zit er bijna op. Vrijdag draait enkel nog de slotfilm en morgen is dus eigenlijk de laatste dag dat je films kunt kijken. Vandaag hebben we een hele trage film gezien; 'The Untouchable'  wat gaat over een Frans meisje dat haar vader zoekt in India. Ik zou deze film niet aanraden om naar toe te gaan. Zowel Ungila, ik alsmede Arianne (Nederlandse vrouw die in Korea woont) vielen tijdens de film in slaap. Geen goed teken dus.

In elk geval is mijn film goed ontvangen tijdens het filmfestival en daar ben ik heel trots op. Veel mensen hebben erover gehoord en zijn verbaasd als ze het hele verhaal horen over hoe alles is verlopen de afgelopen jaren. Ook het feit dat Ungila en ik elkaar door deze film hebben gevonden, vinden de mensen een prachtig gegeven.

De afgelopen dagen heb ik zo'n beetje alle dvd's met daarop een versie van mijn film uitgedeeld aan belangstellenden, waaronder journalisten, mensen van filmfestivals en distributeurs. Het blijft toch afwachten wat dit concreet gaat opleveren, maar er is in elk geval hoop

Later deze week doe ik nog een interview met iemand uit Frankrijk en over interviews gesproken, check vooral de rubriek 'NewsPress' waarop er allerlei berichten staan over de film. Soms in het Koreaans, maar goed; plaatjes kijken is ook niet gek toch?

Van mijn moeder heb ik nog niks gehoord en ik twijfel of het nog gaat gebeuren dat we elkaar tijdens deze reis ontmoeten. Uiteraard voel ik me daar wel teleurgesteld bij, maar ik kan er verder ook niks aan veranderen. In elk geval staat de volgende reis naar Korea alweer in de agenda. Volgende zomer is m'n film uitgenodigd voor het EBS International Documentary Festival in Seoul, waar ie in competitie gaat meedraaien. Wat inhoudt dat de film een prijs van winnen.

Verder zijn we nog in gesprek geraakt met een man uit Teheran, Iran. Hij gaat de film onder de aandacht brengen van het filmfestival in Teheran. En dat zou natuurlijk heel bijzonder zijn om eens naar Iran toe te gaan.

- default - een reactie / Geen trackbacks - § ¶

17 Oktober 06 - 06:45Koreaans doorzakken :-)

Allereerst is er een artikel te lezen onder NewsPress uit de Korea Times van vandaag. Met dank aan Mirjam die me de link toestuurde. Checken dus. En een artikel van Koreaanse website. In het koreaans dus. Maar met foto's! En onder pictures een foto van mij op het podium.

En onder NewsPress ook berichten uit de Variety, het gerenommeerde filmmagazine.

San Fu merkte het al op in zijn reactie, Koreaans doorzakken is toch echt iets wat even beschreven moet worden.

Na de succesvolle vertoning van zaterdag zijn we dus eerst met een groepje mensen wat gaan eten en na de film gaan drinken. Al tijdens het eten kwam de Koreaanse drank op tafel. Soju dat kennen de meesten nu wel, maar onze Koreaanse vriendin June introduceerde ons een ander drankje: Bek Se Ju. Bek Se betekent 100 jaar oud. Het staat niet voor de oudheid van het drankje, maar voor de gezonde invloed die het heeft op je lichaam. Door het drinken van dit drankje zou je op zijn minst 100 jaar oud worden. Het is een soort Koreaanse wijn met 14% alcohol en het verlengt je leven dus. Baat het niet, dan schaadt het niet Dus waarom niet zoveel mogelijk ervan drinken?

Omdat ik de jongste ben vaak als we ergens wat gaan eten en drinken, moet ik naar goed Koreaans gebruik steeds de ouderen aan tafel hun drankje inschenken. Met 2 handen.

En daarbij mag ik mezelf niet inschenken, dus altijd maar hopen dat iemand mij niet vergeet

Bek Se Ju schenk je in kleine borrelglaasjes en het motto is: bottoms up! Of te wel; in 1 keer leegtrekken dat glaasje. En in dat tempo gaat de hele fles ook leeg en wordt er gelijk weer een nieuwe fles opengetrokken. Zo dronken we met 5 personen tijdens het eten 4 flessen leeg.

Na de film gingen we verder waar we gebleven waren: Bek Se Ju drinken. Veel Bek Se Ju drinken. En het motto blijft: bottoms up! De Koreanen uit ons gezelschap haakten al vrij snel af wat betreft het 'bottoms-up' en eigenlijk alleen San Fu en ik bleven het motto in ere houden.

Ik weet niet meer hoeveel flessen we achterover geslagen hebben, maar ik weet nog wel dat ik rond 05.00 uur terug in het hotel was en de volgende ochtend een behoorlijke kater had. Maar die wens had ik aan het begin van de avond ook uitgesproken, dus mission accomplished zou ik zeggen

In elk geval is Koreaans doorzakken het aanbevelen waard en als jullie in Nederland dit ook willen drinken, ga dan even naar het KTDC in Spaanse Polder, Rotterdam. Dit is een Koreaanse groothandel en daar kun je in elk geval Soju kopen en volgens mij de Bek Se Ju ook. Ze zijn alleen op vrijdag en zaterdag open, dus ik zou zeggen: sla genoeg in

- default - een reactie / een trackback - § ¶

16 Oktober 06 - 07:12Volgend jaar weer naar Korea!!!

We zitten nu even in het presscenter van de Asian Film Market, waar distributeurs, producenten en regisseurs van uit alle windstreken zich verzameld hebben om films te kopen/verkopen.

Gisteravond kwamen we op een feestje van de Japanse Ambassade een dame tegen die zich bezighoudt met de marketing en publiciteit rondom films, acteurs en regisseurs. Het grappige is dat ik haar nog ken, van de vorige keer in Korea toen we via Llink een interview deden met Hong Suk Chun, de bekendste Koreaanse homo.

Ze was heel enthousiast en had m'n poster ook zien hangen op het festival, waardoor ze moest huilen, zo zei ze

Anyway, ze gaat nu een groot persbericht de deur uit doen naar allerlei distributeurs, omroepen en kranten om m'n docu onder de aandacht te brengen door interviews te regelen. Afwachten dus wat daar uit komt.

Verder is m'n film gisteravond geselecteerd voor het EBS International Documentary Filmfestival in Seoul, komende zomer (2007).

Hij zal daar in 'competitie' gaan meedraaien tussen zo'n 100 documentaires van uit de hele wereld.

Daarnaast zijn ze ook geinteresseerd in het kopen van de film voor het uitzenden op de Koreaanse tv, wat dan na dat filmfestival moet gaan gebeuren. Allemaal goed nieuws dus, en wat ook goed is, is dat er weer een ticket en hotel beschikbaar wordt gesteld

De afgelopen dagen hebben we het heel goed naar onze zin gehad. Het weer is nog steeds fantastisch hier en de komende dagen gaan we ook weer wat films bekijken.

Vanavond is er een ceremonie voor de Europese filmmakers die gepresenteerd worden aan producers en distributeurs van verschillende landen. Wie weet zit er wel iemand tussen die de film wil kopen. En later vanavond is er nog een feestje voor filmmakers in een Koreaans restaurant.

O ja, wat ook nog leuk was gisteravond was dat we de programmeur van het filmfestival hebben ontmoet (degene die m'n film heeft geselecteerd) en een mevrouw die vice-president was van het Korean Film Council, als ik het goed heb. En een fotograaf van Variety zette ons nog op de foto. Straks even kijken of we ook in de daily edition van het blad op het filmfestival staan

- default - twee reacties / Geen trackbacks - § ¶