15 Oktober 06 - 08:01Applaus, applaus en applaus

Gisteravond was de 2e screening van mijn film. Dit keer om 21.00 's avonds. Voor die tijd gingen we nog even een hapje eten in een heel goed visrestaurant met San Fu (producer), June (Koreaanse vriendin), Patrick (journalist van filmblad Variety), en Ungila en ik natuurlijk. Ungi lust eigenlijk geen vis, dus voor haar werden er Koreaanse pannekoeken besteld

En verder stond er allerlei rauwe vis op het menu en... levende octopus!!!! Het zag er een beetje spooky uit, maar ik wou het toch proberen. Het advies was goed kauwen, maar ja... hoe vaak eigenlijk Dooie octopus vind ik erg lekker en levende smaakte eigenlijk niet anders. Het was heel gezellig, maar we zaten ook een beetje in tijdnood, dus om half negen gingen we met de taxi naar de bioscoop toe en dat was haasten geblazen. Druk in de stad en toen rennen naar de zaal. Ik had nog met wat andere mensen daar afgesproken. Zij kregen van mij een gratis kaartje. En toen liepen we de zaal in. We konden eerst nog niet zien hoeveel mensen er waren, maar toen we de hoek omkwamen zagen we dat de hele zaal vol zat!!!! Uitverkocht; een meisje daar zei nog dat ze het laatste kaartje had weten te bemachtigen en dat ze daar heel blij mee was.

Ik zat ergens middenin en Ungila's moeder kwam iets later dus Ungi moest halverwege even de zaal uit om haar op te halen en mocht toen alleen nog vooraan komen zitten.

Het was echt een hele mooie belevenis, want het publiek in de zaal reageerde heel goed op de film. Lachen, verbazing en juichen ook op een bepaald moment in de film waar er hele goeie dingen gebeuren ineens.

Dat vond ik zelf het leukste dat je kon merken dat ze meeleefden en alles begrepen. Toen de film was afgelopen begon iedereen lang te applaudiseren en toen ging het licht aan. En daarna moest ik naar voren komen voor een Q & A (vraag en antwoord met het publiek) en begon iedereen weer te klappen.

Ik begon met een dankwoord aan de producent, June, Min Chul en natuurlijk Ungila en elke keer werd er ook voor hun geapplaudiseerd.

Tijdens de Q & A bleef iedereen ook zitten in de zaal en er kwamen echt heel veel vragen van allerlei mensen. Over hoe bepaalde scenes tot stand waren gekomen en hoe ik me er bij voelde dat mijn moeder was gevonden en waarom ze er helaas niet bij kon zijn.

Normaal gesproken duren Q & A's niet zo heel erg lang, maar het duurde heel erg lang. Niet vervelend, maar juist heel erg leuk. Er waren ook 2 mensen uit Rotterdam en na het Q & A kwamen allerlei mensen naar me toe.

Zij wilden op de foto en.... ja ja.....een handtekening op hun bioscoopkaartje. Dus dat was echt bizar om mee te maken. Uiteindelijk werden we de zaal uitgeveegd door het personeel, want de bioscoop ging sluiten. Dus al met al heeft die Q & A ruim een uur geduurd.

June is een Koreaanse die veel contact heeft met de programmeur van het festival. Na de film ging ze gelijk met hem bellen om te vertellen dat het een succes was en of er een extra screening kan komen. Daar wachten we nu dus maar op

Maar ik voelde me heel erg trots op de film en de vertoning en ook Ungi was ook superhappy en ik was ook trots op haar, want ze kreeg van het publiek ook heel veel complimenten. Een producer van Koreaanse films vond dat ze van het beeldscherm af spatte

Daarna zijn we de stad in gegaan om een feestje te vieren en we hebben echt heel veel soju gedronken, dus werd vandaag wel wakker met een enorme kater. Maar goed, die wilde ik ook 

Zometeen gaan we wat filmpjes kijken en vanavond is er weer een presentatie van filmmakers.

O ja, bijna vergeten, gistermiddag werden Europese filmmakers gepresenteerd op het podium op het strand en ik mocht daar ook bij zijn. Iedereen begon te klappen en er stonden heel veel cameraploegen die naderhand ook interview wilden en ook veel fotografen die een foto wilden.

En nu moet ik echt weg!

- default - vier reacties / Geen trackbacks - § ¶

13 Oktober 06 - 10:15Worldpremiere

Gisteravond zag ik, na eerst over de rode loper te zijn geparadeerd , de openingsfilm van het PIFF; Traces of Love. Aardige film, maar duurde voor mijn gevoel een beetje te lang. Er was een aparte stoel gereserveerd voor mij en ik raakte aan de praat met wat mensen uit Canada, Frankrijk, Oostenrijk en Belgie.

Na de film was er een receptie in de tuin het Paradise Hotel waar er wat gebabbeld kon worden met een hapje en een drankje.

Daar ook nog afgesproken met Suk Chun Hong, Korea's meest bekende homo-acteur en met wie we aan het kijken zijn voor een nieuw project.

Maar goed, daar ging het natuurlijk allemaal niet om. Althans, niet voor mij, want vanmiddag had ik dus de premiere van m'n docu hier op het festival.

Rond een uur of tien zijn we opgestaan en toen kwam Arianne (een Nederlandse vriendin die hier al 24 jaar woont) al aanlopen.

Toen zijn we vervolgens naar het Westin Chosun Hotel gelopen, waar San Fu (producent) zou aankomen. Hij was behoorlijk jetlagged en had slecht geslapen, maar in elk geval was ie op tijd en zijn we vervolgens met de taxi naar de bioscoop gesneld.

De zaal was niet helemaal gevuld, maar dat mocht onze pret niet drukken

En toen begon de film...

Bizar om jezelf maar ook je film ineens op groot scherm te zien en het was muisstil in de zaal toen de film draaide. Na de aftiteling klonk er applaus van het publiek en spraken veel mensen ons even aan.

Onder hen waren ook een geadopteerd meisje uit Amsterdam en een aantal uit de USA en Zweden. Veel bezoekers zeiden gedag en dat ze het een mooie film vonden en een aantal wilden ook met me op de foto

Sommigen moesten zelfs huilen tijdens de film.

Daarna zijn we (San Fu, Ungila, Arianne en ik) wat gaan eten (inktvis o.a.) en vervolgens moest ik door naar het Paradise Hotel waar er een aantal journalisten waren met wie ik een interview moest doen.

Eentje is voor de dagelijkse festivalkrant, de andere komt op internet (www.ticketlink.co.kr) alleen weet ik niet of deze ook in het Engels is. Wel werd er bij beide interviews diverse foto's gemaakt van ons, dus waarschijnlijk kun je het daar aan herkennen.

Beide journalisten zeiden erg onder de indruk te zijn van de film, wat mij natuurlijk een goed gevoel geeft

Het derde interview is verplaatst naar morgenochtend. Fijn dat er vandaag nog wat aandacht voor is, want dat betekent dat meer mensen ervan op de hoogte zijn dat ie morgen nog een keer draait. Omdat het dan 's avonds vertoond wordt, voelt dat voor mij meer als een premiere, want dan komen ook wat vrienden uit Seoul naar de film kijken.

Vanavond heb ik een presentatie vanuit het EFP (European Film Promotion) van de Europese regisseurs in Pusan. Ik weet niet precies wat er dan verwacht wordt, maar over anderhalf uur moeten we ons melden. Ben benieuwd wat daar uit komt.

In elk geval is de kop eraf en voel ik me trots op de vertoning!

Morgen natuurlijk meer nieuws!

- default - zes reacties / een trackback - § ¶

12 Oktober 06 - 08:25Klaar voor de start

Vandaag gaat de 11e Pusan International Film Festival, kortweg PIFF, dan eindelijk van start. Het festival wordt geopend door de film 'Traces of Love' en daarbij zullen allerlei Aziatische 'sterren'  hun opwachting maken op de rode loper. Het begint allemaal vanaf zeven uur en ik denk dat ik voor deze gelegenheid mijn zomerse outfit (slippers, blote voeten, linnenbroek en shirt) verruil voor een iets gepastere look. Hoewel ik geen black-tie-outfit mee heb, doe ik het met een jasje, bloesje en spijkerbroek.

Vanochtend hebben we eerst ontbeten in het hotel, en dat viel eigenlijk een beetje tegen Weinig keus, dus ik denk dat we de komende dagen ergens anders gaan eten. Daarna gingen we naar de stand van het PIFF op het strand van Haeundae. Daar zei iemand gelijk: 'Hey, I know you!' Maar wie zij was wist ik niet en we moesten ergens anders onze accreditaties ophalen.

Dat was zo gepiept en we kregen ook een tas erbij met allemaal boekjes enzo, met lijstjes van de films die draaien, en zelfs ook een boekje met alle aanwezige gasten, wanneer ze komen en in welk hotel ze verblijven. Grappig om dat eens door te lezen, maar de meeste mensen ken ik natuurlijk niet. Wel Nederlanders erbij, vooral vanuit het Rotterdams Film Festival. Maar die komen morgen of overmorgen pas en missen dus waarschijnlijk m'n film

Tsja, morgen is het dus al zover. Om 12.30 uur gaat het beginnen. Ik hoop heel erg natuurlijk dat de zaal vol zit, maar je weet het nooit. Wat betreft de komst van m'n Koreaanse moeder is nog weinig zeker. Het telefoonnummer dat we hebben is niet haar vaste nummer ofzo. Dus ze zou Min-Chul bellen als ze zou komen. Contact verloopt dus niet echt gemakkelijk en het is afwachten wat daarmee gaat gebeuren. Natuurlijk hoop ik dat ze erbij kan zijn, maar ik reken er niet al te veel op.

Morgen komt San Fu (producent) ook aan in Korea, als het goed is precies op tijd voor de premiere om half een. Vannacht (Koreaanse tijd) kreeg ik een telefoontje van zijn assistent in Nederland, met het bericht dat er iets was misgegaan met zijn accreditatie. Of dat in Korea nog geregeld zou kunnen worden. Het grappige is dat mensen hier in Korea eigenlijk 24/7 bereikbaar zijn. Ik stuurde om 01.15 uur plaatselijke tijd een sms-je naar degene die over accreditaties gaat en kreeg al vrij snel bericht terug over dat we het konden regelen en zo dus de accreditatie de volgende ochtend kon opgehaald worden.

De mensen van de organisatie die ik spreek hebben het heel erg druk, hectisch met allemaal regeldingetjes en hebben vannacht ook weinig geslapen. Vanuit ons hotelraam konden we toekijken op hoe midden in de nacht de stand het het PIFF nog werd opgebouwd.

Vanavond dus slechts de openingsfilm en aansluitend een receptie en morgen zal het festivalgeweld dan echt losbarsten. Ik kijk er naar uit!

- default - twee reacties / Geen trackbacks - § ¶

11 Oktober 06 - 08:17Whaaaaaaaaa! Poster gezien!

Vanmiddag zijn we aangekomen in Pusan, de plek waar het de komende dagen allemaal gaat gebeuren.

Met de bus gingen we vanuit Masan naar Pusan toe en deze stopte vlak achter ons hotel, het Sea Cloud Hotel. We hebben een prachtige kamer op de 7e verdieping met uitzicht op het strand van Haeundae en het centrum van het PIFF.

Gisteravond zijn we nog uit eten geweest met de moeder van Ungila en haar man en hebben we bij thuiskomst nog even naar het nieuws gekeken. Aardbeving, atoomproeven en een dreigende oorlog met Noord-Korea, maar als ik de berichten van NU.nl moet geloven is er nog niet heel veel dreiging van een Amerikaanse of Zuid-Koreaanse inval in het buurland. En in elk geval merken wij er niet zo heel veel van, maar de Zuid-Koreanen zijn er veel mee bezig. Op bijna elke zender zijn er lange berichten over Noord-Korea en ook over de opvolger van Kofi Annan bij de VN. De man van Ungila's moeder was er in elk geval trots op. De duimpjes gingen de lucht in

Kort na het inchecken bij het Sea Cloud hotel zijn we even langs het strand gaan lopen, uiteraard om te kijken of m'n poster er al hangt. En ineens zagen we hem! Gedrukt op een stevig doek, naast allemaal andere filmposters. Volgens mij niet helemaal 2,8 x 2 meter, maar nog wel heel groot. Bizar om ineens je eigen poster met je eigen baby-hoofd te zien en we hebben gelijk een aantal foto's ervan gemaakt. Het zullen vast ook niet de laatste zijn

En toen we een stukje verder liepen zagen we hem nog een keer, maar nu een stuk kleiner, op een groot doek met nog allemaal filmposters. Op dit moment zitten we in de 'Megabox', het complex waar er 10 bioscoopzalen zijn en waar er de komende dagen veel films draaien. Waaronder die van mij natuurlijk. En daar kijken Ungi en ik natuurlijk het meeste naar uit!

- default - drie reacties / een trackback - § ¶

09 Oktober 06 - 15:00Park Sung Mi

Vanochtend zijn we dan vertrokken naar Masan, waar de moeder van Ungila woont. Maar ik had vannacht heel slecht geslapen vanwege een irriterende en terugkomende mug en daarnaast was Ungi wat onrustig in haar slaap, waardoor ik eigenlijk maar een uurtje echt had geslapen. Van de vlucht van Seoul naar Pusan heb ik dan ook weinig meegekregen, en hetzelfde geldt voor de busreis van Pusan naar Masan. Toen we aankwamen bij de moeder van Ungila hebben we wat gegeten en ben ik even op de bank gaan liggen slapen Een paar uur later werd ik weer wakker en toen werden we opgehaald door Arianne, een Nederlandse zendelinge die al meer dan 20 jaar in Korea woont. Met haar gingen we op bezoek bij een heel bijzonder iemand: Park Sung Mi.

Park Sung Mi is ongeveer een jaar jonger dan ik (ze is geboren in december 1980) en ze is gehandicapt. Ze kan niet lopen, haar handen kan ze heel moeilijk gebruiken, en eten gaat ook niet zelfstandig. Gehandicapte kinderen zijn niet echt populair in Korea en dus worden ze vaak te vondeling gelegd. Of zoals Arianne het zei: ze is een weggegooid kind. Kansloos eigenlijk zou je denken in de Koreaanse maatschappij, waar je op straat regelmatig gehandicapten op een skateboard ziet liggen, plat op hun buik en in het gezelschap van een radio waaruit luide muziek komt en een bakje waar mensen wat geld in kunnen gooien. De muziek hebben ze bij zich zodat ze opvallen en niet overhoop worden gelopen in de drukte.

Op jonge leeftijd kwam Park Sung Mi terecht in het tehuis waar Arianne van Wingerden werkt. Daar werd haar talent ondekt; schilderen. Ungila leerde haar kennen in 1995 toen ze voor het eerst naar Korea ging. Toen maakte ze al schilderijen en af en toe kreeg Ungila er een van haar. Vaak stonden daar zonnebloemen op, bloemen die Park Sung Mi erg mooi vindt.

In de loop der jaren is ze blijven schilderen. Hoe? Met haar mond, zoals ze eigenlijk bijna alles doet met haar mond. Met de kwast in haar mond, maakt ze inmiddels prachtige schilderijen en niet lang geleden heeft ze haar eerste tentoonstelling gehouden in Seoul, waar ze onder meer in het gezelschap was van een jongen die met zijn tenen (!) de computer bedient om gedichten te schrijven. En in november zal ze waarschijnlijk weer een tentoonstelling hebben in Seoul, in Insadong-street. Behalve heel toeristisch ook 'art-street'.

Erkenning dus voor deze bijzondere jonge vrouw, die niet alleen schildert met haar mond, maar ook in staat in om te emailen en te internetten. Met een stokje in haar mond gaat ze over het toetsenbord heen, razendsnel en heeft ze veel contact met mensen.

Inmiddels woont ze niet meer in het tehuis van Arianne, maar zelfstandig in een flatje. Vanaf 's ochtendsvroeg komen er mensen bij haar lang, om haar te helpen, geheel vrijwillig. In shifts van 4 uur. En regelmatig komen er vrienden van haar langs, om te praten, muziek te luisteren en tv te kijken.

Ze is dan wel gehandicapt, maar niet debiel. Wat in haar schilderijen ook tot uiting komt. Sommige schilderijen staat voor het plezier wat ze uit haar vriendschappen haalt met mensen, andere schilderijen staan voor: Hier ben ik! Ik ben niet zielig, maar ook een mens!

En terecht. Ze is een inspiratiebron voor velen en een getalenteerd kunstenaar. Binnenkort zal ik de link naar haar eigen website hier plaatsen en ook wat foto's en schilderijen van haar. Laat je inspireren...

- default - twee reacties / Geen trackbacks - § ¶

09 Oktober 06 - 01:56Bye Bye Seoul

Seoul zit er voor nu al weer op voor ons. We zitten nu te wachten op de taxi die ons naar Kimpo airport gaat brengen. Dit is het vliegveld ook voor de binnenlandse vluchten. Vanuit daar vertrekken we naar Pusan, om vervolgens door te gaan naar Masan, waar Ungila's moeder woont. Niet erg handig, met het vliegtuig, qua tijd. Want als we met de KTX gaan (hogesnelheidstrein) zijn we er eigenlijk sneller. Maar goed. Inmiddels ben ik al weer bekomen van de schrik dat mijn moeder gebeld heeft en ik hoop nu in elk geval dat ze er bij kan zijn in Pusan. Gisteren hebben we Min Chul ontmoet en later ook June. Dit was erg gezellig. June heeft veel gelobbyd bij het filmfestival voor mijn film, en met resultaat ook Ook hebben we gesproken met een producer van een Koreaans productiebedrijf over een mogelijk nieuw project wat moet leiden tot een Nederlands-Koreaanse samenwerking. Wat dit is hou ik nog even voor me, want er is nog helemaal niks zeker en alles is nog in een heel pril stadium. Maar het zou wel eens heel erg leuk kunnen worden. De komende 2 dagen zijn we dus bij Ungila's moeder en ik weet niet of ze daar ook internet hebben. Dus wellicht even een radiostilte van 2 dagen, maar we gaan er alles aan doen om een internetverbinding te zoeken om jullie op de hoogte te houden.

- default - Reageer / Geen trackbacks - § ¶