08 Oktober 06 - 05:48Hallo? Met wie? Omma?

Gisteravond kreeg ik een heel verrassend telefoontje. Ungila en ik hadden wat gegeten in Insadong en gingen toen op een terrasje nog even een wijntje drinken. En ineens ging de telefoon en ik kon mijn ogen niet geloven; in het schermpje stond 'Omma In-Soo', oftewel mijn moeder die mij belde! Ik had haar diezelfde dag nog ingesproken op haar voicemail en gevraagd of ze wilde bellen. En dat deed ze! Natuurlijk konden we elkaar niet verstaan en verder dan hallo, ik hou van jou, pas goed op jezelf kwam ik eigenlijk niet. Ungila zei nog wat woordjes voor enzo, maar uiteindelijk kon ik haar volgens mij wel duidelijk maken dat Min Chul haar direct zou gaan bellen om af te spreken. Ze sprak trouwens wel 2 zinnen engels; I love you en I don't know Ik kon eigenlijk de telefoon niet ophangen, omdat ik niet weet hoe af te sluiten en soms bleef het ook heel lang stil. Ze klonk in elk geval heel leuk, ze lachte ook en eigenlijk lijkt haar stem heel erg op die van de Koreaanse moeder van Ungila In elk geval door de telefoon. Dus dat was natuurlijk heel goed nieuws zo laat op de avond. Min Chul belde haar daarna en daarna mij. Ze wil ook snel afspreken, hij heeft haar laten weten dat ik haar ook in Pusan wil ontmoeten of desnoods teruggaan uit Pusan naar haar toe (ze woont iets onder Seoul) of wat dan ook. Ze gaf aan dat ze graag naar Pusan zou willen komen, dat zou natuurlijk fantastisch zijn. Laat ik daar gewoon op hopen. Dus, na dit goeie nieuws gelijk naar mijn ouders gebeld, en die waren ook heel erg blij. Ze vonden het geweldig en goed nieuws, en dat gaf mij ook een heel goed gevoel, weer. Toen ik de telefoon ophing kwamen eigenlijk vrij snel de emoties los. Tranen dus... Van opluchting en van vreugde denk ik. En het luchtte ook aardig op moet ik zeggen Eerst was ik natuurlijk helemaal blij en in de wolken met het feit dat ze gebeld had en daarna kwam het besef pas eigenlijk. Maar dat was pas twee uur later ofzo Emotioneel lijkt het dus wel alsof ik een beetje traag ben Anyway, allemaal goed nieuws. En zometeen gaan we even lunchen met Min Chul, die ook heeft aangeboden om te vertalen als ik mijn moeder ontmoet. Als ie daar niet bij kan zijn (fysiek) dan vertaalt ie door de telefoon. Hoe dan ook, dat komt goed.

- default - vier reacties / twee trackbacks - § ¶

07 Oktober 06 - 11:04Time for the Korea Times

Vanmiddag was dus het interview voor de Korea Times. Het interview werd gedaan door Chang-ho, een geadopteerde Koreaan uit Nederland, met een lichte Brabantse tongval. Eerst gingen we wat eten en even kennismaken en daarna kwam dan het 'echte' interview. Hij vroeg ondermeer voor wie ik de film had gemaakt, of ik een bepaalde doelgroep voor ogen had. Daar moest ik ontkennend op antwoorden, ik heb eigenlijk nooit heel erg nagedacht over op wie ik de film eigenlijk zou richten. Ik denk zelf dat het eigenlijk voor iedereen wel interessant kan zijn, omdat het ook over identiteit gaat en de vraag ' Wie ben ik?' Ik denk dat iedereen die vraag zich wel eens stelt. Maar ook voor geadopteerden, adoptieouders en 'afstandsmoeders' kan de film interessant zijn. Er wordt toch een beeld gegeven van jong-volwassenen die geadopteerd zijn en hoe zij het geadopteerd zijn ervaren en de link die er is met Korea en je eigen achtergrond. Dus ik heb hem gezegd dat ik hoop dat de mensen de film goed en interessant vinden. Daarnaast zitten er elementen in over de Koreaanse cultuur en de oorzaken van adoptie (een kind van een ongehuwde moeder is een schande in de Koreaanse cultuur). Wellicht levert dat interessante discussies op in Korea over het hoe en waarom van zoveel geadopteerde Koreaanse kinderen. Maar goed, dat zullen we na de premiere wel merken. Tot slot werd er ook nog een foto van ons genomen die bij het artikel wordt geplaatst. Als het goed is verschijnt het aankomende maandag in de krant en zal het ook via internet terug te lezen zijn. Zodra ik de link heb, plaats ik deze uiteraard op de site. Overigens heb ik gisteren nog geprobeerd om m'n moeder te bellen, helaas zonder resultaat. Wel heb ik in steenkolen-Koreaans een sms-je gestuurd met de vraag of ze wil bellen. Maandag krijg ik ook het telefoonnummer van haar ex-man, misschien dat op deze manier een contact tot stand gebracht kan worden. Vooralsnog is het allemaal vrij onzeker of ik haar wel kan ontmoeten tijdens deze reis. Ik heb de hoop nog niet opgegeven, maar ik besef wel dat de kans eigenlijk steeds kleiner wordt. Maar misschien ziet ze het artikel in de krant staan en reageert ze alsnog

- default - Reageer / Geen trackbacks - § ¶

06 Oktober 06 - 13:27Shop till you drop :-(

Vandaag waren we al heel vroeg wakker, rond half zes, terwijl we gisteren nog om half twaalf 's avonds naar de MacDonalds zijn geweest Dus vanochtend een beetje naar de Koreaanse tv gekeken, maar verder dan Forrest Gump ben ik eigenlijk niet gekomen. Toen voelde ik me nog heel fit, maar daarna viel ik weer in slaap en ineens was het half twee 's middags. Na een douche was het tijd om de stad in te gaan. De mensen van het hotel tipten ons om naar City Hall te gaan. Daar zouden allerlei festiviteiten plaatsvinden i.v.m. Chuseok, de Koreaanse Thanksgiving. Dus we hebben daar gekeken naar wat traditionele dans, een trouwritueel en vooral veel mensen in Hanbok (traditionele Koreaanse kleding). Vervolgens zijn we een beetje gaan rondlopen. Ungila wilde graag shoppen in Myeongdong, een soort shopwalhalla. En dat betekent voor mij achter haar aanhobbelen. Dus het was echt een zeer vermoeiende dag voor mij, heb nu wat blaartjes op m'n voeten en nu gaan we even chillen in het hotel. Ik ga zo ook trouwens even proberen m'n moeder te bellen, wie weet neemt ze op en lukt het toch nog om contact met haar te krijgen. En nog belangrijker, met haar af te spreken. Want zolang zijn we nou ook niet meer in de buurt van Seoul. En dan later vanavond nog even ergens wat eten. Morgen hebben we trouwens een interview voor de Korea Times, een Engelstalige krant hier in Korea. En ik kreeg zojuist ook een bericht van Mr Kang, hij is producer bij KBS Special en de opvolger van Mr Yun, met wie ik gewerkt heb. Mr Yun had namelijk beloofd om promotie aan mijn film te geven als ie in Korea zou draaien en daar moest ik Mr Kang eventjes aan herinneren Mr Kang is de 9e weer in Korea, want hij is nu aan het filmen in Rusland en daarna is er dus een interview ofzoiets mogelijk voor een of ander current-affairs programma. Maar dat moet dan wel in Pusan gebeuren, want 9 oktober vliegen we naar Pusan.

- default - een reactie / Geen trackbacks - § ¶

05 Oktober 06 - 09:02We zijn er!

Een paar uur geleden zijn we aangekomen in Korea. De vlucht ging erg vlot en we zijn zelfs drie kwartier eerder aangekomen dan verwacht.

Gelijk bij het binnenstappen van het vliegtuig werden we herkend door een stewardess van Korean Air.

' I saw you on television!', zei ze en ze gaf me een hand. Ze had dus de KBS documentaire gezien. Toen we eenmaal zaten op onze plekken en diezelfde stewardess langskwam voor het drinken zei ze: ' Ungila....right?' Ze had dus de naam van Ungila ook onthouden! Helaas kregen we geen gratis upgrade naar business-class, maar wel veel eten en drinken

Vervolgens moesten we op Incheon Airport even zoeken naar welke bus we moesten hebben naar ons hotel, maar dat ging eigenlijk vlekkeloos. Onze koffers kwamen overigens als eerste op de lopende band.

Het hotel is klein, maar netjes en de kamers ook. En de mensen spreken Engels en zijn ontzettend aardig. Verder is er gratis internet en zijn we zojuist even een hapje wezen eten.

Over 2 uur is het hier 18.00 uur en dan komt een mevrouw van het Pusan Filmfestival de tape hier ophalen. Zo komt alles toch nog goed

Ik ben nog wel een beetje moe, maar morgen ben ik zeker wel weer fit. Dan ga ik ook m'n moeder maar eens bellen, want Min Chul krijgt geen contact met haar. Misschien ook wel omdat ze zijn nummer dan ziet ofzo, dus ik ga het morgen even proberen. Maar ja, stel dat ze opneemt, dan kunnen we niet echt een gesprek voeren. Hopelijk komt alles nog goed en lukt het nog om af te spreken.

- default - Reageer / Geen trackbacks - § ¶

04 Oktober 06 - 12:08Op naar Pusan!

Over een paar uurtjes vliegen we al. Koffer is ingepakt, en 't is nu eigenlijk wachten tot we richting Schiphol kunnen.

Ik kijk er ontzettend naar uit. De afgelopen jaren heb ik vrij hard gewerkt, en eigenlijk nooit op vakantie geweest. De keren dat ik in het buitenland was, stonden toch in het teken van werk, of moest ik altijd wel wat doen. En nu weer naar Korea, ook niet echt helemaal vakantie natuurlijk, maar wel een klein beetje. Volgende keer toch echt een luie zon, zee, strandvakantie in een of ander tropisch oord denk ik

Ik heb de laatste tijd helemaal niks over mijn moeder gehoord. Ik weet dus ook niet of ik haar kan ontmoeten de komende weken, aangezien ze haar telefoon de laatste tijd ook niet opneemt. Het schijnt dat het momenteel niet zo goed gaat met haar (financieel) en dat dat de reden is dat ze niet opneemt. Het is onzeker of ze ook op de premiere van de film zal zijn. Natuurlijk hoop ik dat het allemaal goed komt en ik haar eindelijk kan ontmoeten, maar de kans is op dit moment niet echt heel groot helaas. Het zou voor mij in elk geval wel een grote teleurstelling zijn als ik haar tijdens deze reis niet kan ontmoeten. Min Chul (m'n Koreaanse maatje) die heeft in elk geval wel aan haar laten weten dat ik kom en dus in Korea ben. Alweer is het nu aan haar om contact op te nemen...

Maar goed, voor de rest staan er genoeg leuke dingen op het programma, we gaan naar Ungila's moeder toe, m'n film draait, we spreken af met nog wat vrienden daar en zullen het goed naar onze zin hebben. Lekker eten en goed weer ook nu (25 graden!)

Gisteren was m'n moeder (Nederlandse!) jarig en heb haar natuurlijk nog even gebeld. Maar alsnog even gefeliciteerd, ook jij pa en Kim en de rest van de family en ik zie jullie als we terugkomen op Schiphol.

Verder iedereen bedankt voor de leuke reacties en sms-jes, en ik zal vanuit Korea natuurlijk m''n weblog blijven bijhouden.

- default - Reageer / Geen trackbacks - § ¶

03 Oktober 06 - 20:30De laatste loodjes...

wegen normaal gesproken het zwaarst. Maar nu niet. Ik ben opgelucht dat de film nu eindelijk af is en op een DigiBeta-band staat. In tweevoud Ik neem er een extra mee als reserve. Vandaag was toch nog weer een lange dag, en die is ook nog niet voorbij.

Eerst moesten de laatste ondertitels er nog onder, hebben we nog een paar vertalingen aangepast en toen pas konden we ' dumpen' zoals dat heet. De film wegschrijven op tape.

Dus dat was 1 x 72 en-een-halve-minuut kijken of alles goed gaat. Daarna nog 1 x 72 en-een-halve-minuut terugkijken of alles wel goed op de band staat, zonder drop-outs in het beeld en dat soort fratsen. Tegelijkertijd liep er bij de eerste keer kijken ook een ander bandje mee, een dv-cam bandje. Dit bandje moest vervolgens real-time ingeladen worden in een andere computer, om daarna geconverteerd te worden zodat ie op een dvd-tje past. En daar ben ik nu mee bezig.

7 dvd's kan ik tegelijk branden, dus ik ga dat 3 doen. Vervolgens moet ik al deze dvd-tjes 1 voor 1 in de printer stoppen om ze te bedrukken met de titel en contactgegevens.

Wat ga ik dan met die dvd's doen? Meenemen naar Pusan om daar uit te delen aan geinteresseerden, zoals (buitenlandse)distributeurs, omroepen, festivalprogrammeurs etc.

Als een soort visitekaartje, maar ook natuurlijk met de hoop dat er meerdere festivals zijn en distributeurs die de film willen kopen.

Goed, ik ben nu bezig met dvd nr. 2 te printen. Nog even doorgaan dus!

Morgen schrijf ik nog een laatste stukje voordat we het vliegtuig instappen en dan komt het volgende bericht uit....Korea!

- default - een reactie / een trackback - § ¶

03 Oktober 06 - 00:03Vertaling is een vak apart

Zelden mezelf zo lopen irriteren als vandaag. What happend? Het volgende: de ondertiteling zou vandaag komen. Volgens mij was er 09.00 uur afgesproken en op dit tijdstip verzamelden de editor en ik ook ons in de edit-set. 09.15 uur: nog steeds geen ondertiteling in mijn mailbox. Eens bellen dan maar. In de loop van de ochtend was er blijkbaar afgesproken. Prima, onder in de loop van de ochtend versta ik dan een uur of 10, half elf. 11.55 uur: nog steeds geen ondertiteling. Nog maar eens bellen. Over 10 minuten heb je het in je mailbox. Oke, wacht ik daar wel op. 12.25 uur: nog steeds niks. Weer maar eens bellen. Ja, het komt er nu aan! 12.29 uur: eindelijk de ondertiteling binnen. In andere woorden: wij hebben 3,5 uur niks kunnen doen. Hoe frustrerend is dat? Maar da's nog niet alles.

Na controle van de ondertiteling blijkt dat er vertaald is op basis van een oude dialooglijst, terwijl ik vorige week vrijdag de definitieve dialooglijst had gestuurd. Wat is een dialooglijst hoor ik jullie al vragen? Dat zijn alle woorden, zinnen, euh-tjes en ah-tjes van de eerste seconde tot en met de laatste seconde letterlijk uitgeschreven die in de film voorkomen. Tel daarbij op een dvd met daarop het beeld en geluid, en je hebt een match zou ik zeggen.

Dus, wat moet er feitelijk gebeuren? De film even bekijken, om te interpreteren hoe zinnen worden bedoeld, uitgesproken, tone-of-voice, vervolgens pak je de dialooglijst erbij en ga je zo goed mogelijk de strekking van hetgeen wat er gezegd wordt vertalen in het Engels. Moet dit meer dan een week duren? Blijkbaar wel. Maar dan zou je toch verwachten dat het verschrikkelijk goed vertaald is, met prachtige prozaische Engelse termen die precies de toon, intentie en strekking weergeven van hetgeen er in het Nederlands gezegd wordt. Dat zou ik verwachten. Maar helaas niets van dit alles. Hier en daar zelfs 'steenkolen-engels', typefouten, stukken niet vertaald en qua strekking de plank totaal misgeslagen.

Ernstig inderdaad, des te meer ik hoorde dat ze er met 2 vertalers aan hebben gewerkt. Nog ernstiger als je bedenkt dat ikzelf een Koreaanse vertaler heb geregeld voor de Koreaanse dialogen, inclusief tijdcode en al. En het dan nog presteren dit met een verkeerde tijdcode aan te leveren.

Inderdaad heel vervelend allemaal, nog vervelender als je bedenkt dat om 17.00 de afspraak was met DHL om de tape te verschepen naar Korea. Je raadt het al, deadline niet gehaald. Vervelend? Ja, zeker als je bedenkt dat het filmfestival mij elke dag hierover mailt. Dan voel ik me ook een lulletje dat ik de tape niet op tijd kan aanleveren.

Gelukkig is het nu opgelost; morgen ga ik verder met de ondertiteling aanpassen en eronder leggen en woensdag neem ik lekker zelf de tape mee naar Korea, waarna donderdag een medewerkster van het filmfestival het komt ophalen bij ons hotel.

Eind goed al goed zou je dan zeggen. Dat is het ook, maar de manier waarop is alles behalve om vrolijk van te worden.

- default - vijf reacties / Geen trackbacks - § ¶