06 Augustus 06 - 19:59Op naar het .... filmfestival?

Nee, ik nog niet. Maar hopelijk binnenkort.

Vandaag heb ik een hele ruwe versie op VHS gezet die nog niet helemaal af is. Er moeten nog wat scenes worden toegevoegd en wat er nu ligt moet natuurlijk ook nog hier en daar aangepast worden. Het is nog lang niet perfect.

Morgen stuur ik de VHS band met een begeleidende brief naar de programme-coordinator van het filmfestival en ik hoop dat deze ruwe versie voor hun voldoende is om m'n documentaire uit te nodigen voor het festival. Dat ze benieuwd zijn naar het eindresultaat.

Ben natuurlijk ook benieuwd naar wat San Fu (de producent) van deze versie vindt. Hij is nu nog op vakantie, maar als het goed is ontvangt hij woensdag al de tape op zijn vakantieadres.

Ik hoop natuurlijk ook deze week foto's binnen te krijgen van mijn moeder. Ze zouden gemaakt worden, maar wanneer ze worden opgestuurd weet ik ook niet. En ik moet natuurlijk nog kijken wanneer ik naar Korea kan gaan. Als het goed gaat met de montage van de docu dan kan ik er wel een week tussenuit eind augsutus/begin september. Dan zou ik de ontmoeting nog in de film kunnen monteren. Als ze gefilmd wil worden natuurlijk...

Dus, de komende dagen even duimen en hopelijk kan ik iedereen dan binnenkort het goede nieuws vertellen via m'n weblog!

- default - een reactie / drie trackbacks - § ¶

03 Augustus 06 - 22:51Nou even iets heel anders!

Al meer dan 7000 (!!!) bezoekers hebben m'n weblog bezocht sinds ie half mei online ging. En met stijgende bezoekers aantallen, een steeds hoger dagelijks gemiddelde. Ik kan alleen maar zeggen: top! Al zoveel mensen hebben mij gemailed, hun bericht achtergelaten hier op m'n weblog en dat doet me goed. Voor mij betekent het dat er mensen zijn die met me meeleven, maar niet alleen dat. Het gaat om mensen die iets willen weten, maar volgens mij bovenal om mensen die iets herkennen. Het is een universeel vraagstuk: wie ben ik? En dát vraagt iedereen zich wel eens af. En terecht, maar moeilijk, dat wel...

- default - Reageer / Geen trackbacks - § ¶

02 Augustus 06 - 23:25Een biertje met m'n moeder?

Hoi allemaal,

vandaag heb ik wéér nieuws gekregen uit Korea. En niet zomaar nieuws! Min Chul belde me, omdat hij mijn moeder heeft gesproken. En het nieuws was best wel heftig. Hou je vast... Min Chul sprak m'n moeder en ze was een biertje aan het drinken met wat vriendinnen. Min Chul vertelde over mij, m'n karakter en dat ik bier ook niet echt vies vind M'n moeder zei dat ze dolgraag met mij een biertje zou drinken en deze ook wel wil betalen...Ik weet nog niet hoezeer haar portomonnee toereikend is, maar 1 advies Omma (moeder in het Koreaans): ga alvast maar sparen

Het blijkt dat zij een 'tough lady' is en altijd is geweest. Ze weet hoe ze voor zichzelf moet opkomen en toen ze nog klein was deinsde ze niet terug, niet voor meisjes, maar zeker ook niet voor jongens. Go mama!

Volgens Min Chul is ze zachtaardig ook en intelligent, voor een niet echt geschoolde vrouw. Ze snapt niks van computers en e-mail, maar ze gaat het leren, om met mij te kunnen mailen. Ja, dat taalprobleem lossen we later wel op...

Ik weet nu ook de namen van mijn halfbroer (Park, Suk Won) en halfzus (Park, Po Young). M'n halfzus is ouder dan mijn halfbroer en ik ben weer ouder dan mijn halfzus. Zij zijn kinderen van mijn moeders ex-man, en die heet dus Park van zijn achternaam.

Maar....ik weet ook de naam van mijn vader nu: Kim, Soon Won...Inderdaad, Kim en geen Hwang zoals mijn Koreaanse achternaam officieel luidt. Ik ben dus een Kim, zoals zovele Koreanen. Ik voelde me altijd speciaal met Hwang als achternaam, omdat weinig Koreanen deze achternaam hebben. Maar dat is dus een illusie gebleken.

Hij was 10 jaar ouder dan Omma, en al verloofd toen hij mijn moeder bezwangerde...Hij heeft haar dus gewoon gedumpt. Daarom wil mijn moeder niet eens meer aan hem denken. Ze had hem al uit haar hoofd verbannen, maar omdat ik vroeg naar de naam van mijn vader, herinnerde ze zich weer zijn naam. Hoewel ze dat niet eens wilde... Hij was lang, had grote ogen (ook oogleden, wat de meeste Koreanen/Aziaten niet hebben) en voor een Koreaan vrij donker. Waar hij is weet ze niet, ze wil het niet eens weten. Maar ik wel!

Min Chul heeft uitgelegd hoe ik eruit zie, of nee, ze weet natuurlijk hoe ik eruit zie. Ze heeft gezegd dat ik lijk op een broer van haar, een oom van mij dus. Ik kan niet wachten op de foto's. 

Waarom heet ik dan Hwang? Dat zit zo: Ik ben geboren in de Hwang Hye Kyung Midwife Clinic in Incheon (vlakbij Seoul). Mijn achternaam hebben ze dus genomen van de kliniek waarin ik geboren ben.

Weet je, vorig jaar kreeg ik bericht dat de politie de ouders van mijn moeder hadden gesproken. Nu blijkt ook dat we goed zaten. De moeder van mijn moeder (oma dus) vertelde dat ze was gebeld. Maar ze hadden geen contact meer met mijn moeder, omdat ze toen een zaakje had (jaja, eigen ondernemer dus!) maar het ging mis met de zaak. Ze wilden mijn moeder niet belasten met nog meer heftige informatie. Maar nu is alles out in the open. Voor zowel mijn moeder als de oma is alles emotioneel. Veel tranen. Maar, zo zei m'n oma daar: Nu kan ik vredig sterven. in-Soo weet nu hoe ik over hem denk, en m'n dochter weet het, alle schepen zijn verbrand... Maar ze willen me graag ontmoeten. Ze willen ook sowieso naar Nederland komen!!! Dat is toch bizar? Als ik eraan denk, weet ik niet wat ik er me bij voor moet stellen en hoe dat dan gaat worden. Bijzonder, dat zeker. Kom maar op haha.

En in het telefoongesprek met Min Chul kwam er ook informatie van Stephanie, een meisje uit mijn aankomstgroep. Ik zal niet alles vertellen , maar haar zus wil contact met haar. En ik was blij dat ik haar dat mooie nieuws kon vertellen. Ook werd er meer duidelijk over de reden van afstand van haar. Wat heftig is. Ik belde Stephanie, ze was op haar werk. Emoties, ja. Haar hele familie had haar gezien in de KBS Documentaire. En ze zeiden: ja, zij is een van onze familie. Bijzonder vind ik dat. Ik ben heel blij voor haar, en wens jou, Stephanie, alle goeds en sterkte en wijsheid toe.

Tsja, wat doet al deze info met mij? Ik neem alles op als een spons, denk er over na, maar oog vaak emotieloos. Ik ben geen huilerd (zie stukje hieronder), maar het doet me veel. Niet alleen omdat het om mezelf gaat. Weet je wat ik het mooiste eigenlijk vind? Dat door deze docu, het contact met de anderen uit het vliegtuig, er levens wéér veranderd worden. Zoals de dag dat we aankwamen onomkeerbaar was, zo gebeuren er nu door deze film dingen die je voorstellingsvermogen te boven gaan. Stephanie vindt haar familie terug na 10 jaar radiostilte, ik vind mijn familie, maar niet alleen dat. Ik vind mijn vriendin, levenspartner, en ik krijg duidelijk wat mijn ouders voor me betekenen... Kyki is naar Korea geweest, heeft nieuwe inzichten gehad, Kim wil toch ook weten of zijn ouders er nog zijn...

Maar ik vraag me nu ook af: waar zijn degenen die niet mee wilden werken aan de docu? Ik heb ze gesproken, sommigen ontmoet...ik ben benieuwd. Maar je kunt mensen niet dwingen om met je te praten. Hoewel de aanhouder dus wel wint, kijk maar naar wat er met mij gebeurd is.

- default - vier reacties / een trackback - § ¶

02 Augustus 06 - 00:48M'n schatje...

Ik heb zojuist naar de 0.0001 versie gekeken samen met m'n 'wijffie'. Ungila dus. Vanmiddag toen ik het zag was ik niet heel enthousiast, maar heb er nu wel weer vertrouwen in. Natuurlijk is de film nog lang niet af en natuurlijk moet er nog een hoop aan gebeuren. Maar....er komt schot in de zaak. Ik heb net 5 pagina's met aantekeningen geschreven en samen gekeken met Ungi. Zij is, zoals John de Mol altijd over zichzelf zegt; Mien uit Assen. Oftwel: wat zij leuk vindt vinden heel veel mensen leuk, wat bij haar niet duidelijk is, is bij heel veel mensen niet duidelijk. En voor mij is dat een duidelijke graadmeter aan wat wel of niet werkt, of om mij net dat zetje te geven om iets wel of juist niet doen. In elk geval is er 'work in progress'. De ultieme droom is nog ver weg, het halleluja en de bellen die daarbij rinkelen hoor ik nog niet. Nog lang niet , want in de verte, weet ik dat ze klinken maar nu...nee.  Als ik goed luister, ja, dan, misschien. Maar nu, nee, maar ik hou vertrouwen, het komt....hoe dan ook, het komt. Maar zoals de afgelopen jaren zal het niet vanzelf komen. Bloed (he?), zweet (jazeker!) en tranen (ja ook, maar niet te vaak het komt. Want ik ben, geen huiler. En ik vraag mezelf soms af: waarom niet? waarom niet zo huilen als na KSS, het weeshuis? Daarnaa nooit meer gebeurd... Wel daarvoor, maar niet gevangen door de camera....Misschien ben ik toch echt te nuchter. Of heb ik al teveel meegemaakt... Ik weet het niet.

Ik zal jullie een mooi verhaal vertellen: Als ik in Wieringerwerf was, en naar de kroeg ging, sprak ik vaak af met mijn vader, om, zodra ik terug kwam uit de kroeg , nog even een borreltje te doen. Vaak was dit rond 02.00 uur 's nachts. En eens, kwam het moment dat ik vroeg: waarom hebben jullie mij geadopteerd. Nou, die uitleg kwam... Idd, ze wilden zelf een gezin, maar ook; 'Wij zagen op tv kinderen die in postbusjes werden gestopt. vanwege de armoede en de cultuur. En wij hadden het idee en gevoel: als wij nou toch eens een kindje uit zo'n postbus konden halen.........' En het vreemde is, hoe nuchter ik ook ben, en mijn ouders ook zijn, het raakte me. In het midden van mijn hart, gevoel en hele zijn... Zo eerlijk, zo oprecht en idd, zo zit de wereld in elkaar. Ik moest huilen, onbedaarlijk huilen...en ik werd weer 5 jaar oud, alsof ik een wondje had opgelopen aan m'n knie omdat ik was gevallen...

En ik huilde, nog steeds, en m'n vader vroeg: waarom huil je? En ik zei: ja, ik kom toch niet uit een postbus?

Stilte, een goeie stilte, geen pijnlijke stilte. Maar wel een stilte waarin heel veel duidelijk werd. Ik denk zowel voor mijn vader als voor mij. Voor m'n vader het punt waarop hij dacht: In-Soo denkt over dingen na. En voor mij het punt: het besef dat ik ben gaan nadenken, maar vooral: ook het besef dat ik me realiseerde hoeveel ik van mijn vader en moeder hou. Dat zij het voor mij zijn. Niet nu, maar altijd al geweest zijn. Altijd. Ik huilde, en m'n vader zat naast me. Te kijken, ook in verwarring misschien, om mij te zien huilen. Papa vroeg aan mij: wat wil je nu? En ik zei: Ik wil een knuffel...

En die kreeg ik haha. Een hele stevige, die grote man, 110 kilo, ik kon m'n armen niet eens om hem heen krijgen, maar dat maakte niet uit. Dit was ons moment. En nu, nu ik eraan terug denk, is dit ons moment geweest. Het moment waarin wij beseften hoe wij elkaar zien. Wij zijn één, pa'tje van me. En wat er ook mag komen nu, dit pakt nooit iemand ons meer af. Wat wij hebben meegemaakt is van ons. Al die 26 jaar tot nog toe. En de wereld mag het weten. En er kan een 'biologische moeder of een biologische vader om de hoek komen kijken', maar mijn gedachte ligt dan eerder bij: op wie lijk ik qua uiterlijk, dan qua innerlijk. Ik let wel op, dat wel, en ik zoek ook wel, dat ook....maar ik weet wie mijn ouders zijn. Mijn vader en moeder, dat zijn Cor en Jannie Radstake. En niemand anders....

- default - zeven reacties / vier trackbacks - § ¶

01 Augustus 06 - 14:15Hehe, eindelijk weer een bericht

Sorry jongens dat ik het weblog de afgelopen dagen niet zo goed heb bijgehouden. Maar dat komt omdat ik het zo ontzettend druk heb. Ik zal mijn leven proberen te beteren en weer vaker berichtjes schrijven. Afgelopen zondag heb ik de hele dag zitten monteren en we beginnen nu aardig in de goeie richting te komen. Het is zeker nog niet af, maar de ruwe versie van 2 uur is inmiddels al weer teruggebracht tot 1 uur en we zijn nu bezig met naar het einde toe te werken ook. Goed, het is allemaal nog lang niet mooi en gelikt, maar first things first.

Ik heb verder niks meer uit Korea gehoord van m'n moeder. Best wel jammer, omdat ik natuurlijk zo benieuwd ben naar foto's bijvoorbeeld. Ik zit er nu aan te denken om in september even snel een weekje te gaan als het allemaal lukt. Maar aan de andere kant moet ik natuurlijk de film ook afmaken, hoewel die met een ontmoeting op het einde natuurlijk een stuk leuker is Ben benieuwd hoe dat zal gaan, die ontmoeting. Misschien springt ze mij wel om de hals. Ik denk niet dat ik dat zal doen. Misschien wel drie zoenen en dan maar kijken hoe het gaat. Ik hoop in elk geval dat het goed met haar gaat nu...

- default - Reageer / Geen trackbacks - § ¶